V CSK 482/16

Sygn. akt V CSK 482/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa E. […] Sp. z o.o. spółki komandytowo-akcyjnej w W. przeciwko R. G. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt I ACa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności 2 uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Zagadnienie dotyczące wątpliwości skarżącego co do wykładni pojęcia pozostawania w „gotowości świadczenia” nie nosi cechy istotności wobec oparcia go na twierdzeniach zgłoszonych w postępowaniu apelacyjnym i uznanych za spóźnione; nie stanowi bowiem istotnego zagadnienia prawnego taki problem prawny, którego rozstrzygnięcie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd drugiej instancji lub wykraczający swym zakresem poza granice zasadniczej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i irrelewantny dla oceny prawidłowości wykładni lub zastosowania (niezastosowania) właściwego przepisu prawa. Sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w zakresie zagadnienia drugiego sformułowanego w oparciu o szczegółowe założenia z pominięciem spóźnienia twierdzeń faktycznych i rozkładu ciężaru dowodu tych twierdzeń. Do rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym zagadnień prawnych sformułowanych jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania może dojść bowiem jedynie wtedy, gdy wskazane przez skarżącego podstawy 3 skargi kasacyjnej pozwalają na ich ocenę i sformułowanie na nie odpowiedzi. Przedstawiona w uzasadnieniu i powiązana z tym zagadnieniem kwestia ważności umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości rolnej zawartej bezwarunkowo jest irrelewantna wobec braku w skardze zarzutu naruszenia art. 394 k.c. w aspekcie uznania przez Sąd drugiej instancji za zadatek kwoty wskazanej w umowie warunkowej. Z tej też przyczyny nie zachodzi potrzeba wykładni tego przepisu i art. 599 § 1 k.c. Zagadnienie dotyczące art. 378 k.p.c. nie nosi ani cechy nowości ani istotności, problem ten bowiem wielokrotnie był przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego i doktryny, zaś skarżąca wskazując we wniosku na dominujący pogląd podnosi argumenty dotyczące wadliwości stanowiska Sądu a nie kwestii prawnych. Nie zachodzi również potrzeba wykładni art. 3853 pkt 22 k.c. oraz 599 § 2 w zw. z 389 § 1 k.c. z tej przyczyny, że dotyczy on obrotu konsumenckiego a takiej okoliczności skarżąca w ogóle nie wykazuje, zwłaszcza okoliczności czy czynność sprzedaży nieruchomości była dokonana w zakresie działalności przedsiębiorstwa; jeżeli została dokonana poza tym zakresem podmiot dokonujący czynności nie może być bowiem uznany za przedsiębiorcę a jego kontrahent za konsumenta. Z tych też względów brak podstaw do przyjęcia, że zachodzi oczywista zasadność skargi kasacyjnej z powodu uchybień przepisom prawa o charakterze elementarnym i mającym charakter oczywisty, widoczny prima facie, zwłaszcza że skarżący jednocześnie wskazuje na wątpliwości natury prawnej a uzasadnienie wniosku w tym zakresie wykracza poza wiążące ustalenia Sądu drugiej instancji. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj l.n