V CSK 491/17

Sygn. akt V CSK 491/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa M.K. i A.K. przeciwko ,,S.” Sp. J. z siedzibą we W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I ACa […]/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz powodów w częściach równych od pozwanej kwotę 5400,- ( pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi odwołuje się przede wszystkim do naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 58 § 1 i 3 k.c., lecz w zwięzłym wywodzie nie przedstawia jurydycznego wywodu, który mógłby poddać w wątpliwość prawidłowość oceny prawnej Sądu drugiej instancji a prezentuje jedynie własny pogląd oparty na zarzucie niewyjaśnienia okoliczności związanych z zawarciem umowy. Wniosek w zakresie kwestionowania przyjęcia, że doszło do uznania niewłaściwego długu przez pozwaną w piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. został oparty na przypisaniu Sądowi Apelacyjnemu sformułowań, których nie zawarł w motywach zaskarżonego wyroku i na twierdzeniach o kwestionowaniu przez pozwaną wymagalności roszczenia, wbrew treści tego pisma. Te argumenty nie mogą uzasadnić wskazywanej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zwłaszcza w świetle dominującego poglądu, że do uznania roszczenia ze skutkiem w postaci przerwania biegu przedawnienia może dojść przez każde zachowanie się zobowiązanego, które - choćby nie wyrażało zamiaru wywołania tego skutku - dowodzi świadomości zobowiązanego istnienia roszczenia i tym samym uzasadnia przekonanie uprawnionego, że zobowiązany 3 uczyni zadość roszczeniu (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2002 r., II CKN 1312/00, OSNC 2003 r., nr 12, poz. 168, z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, nie publ., z dnia 25 marca 2010 r., I CSK 457/09, z dnia 16 lutego 2012 r., OSNC-ZD 201 r., nr 4, poz. 112, III CSK 208/11, OSNC-ZD 2013 r., nr 3, poz. 51, z dnia 9 maja 2013 r., II CSK 602/12, OSNC-ZD 2014 r., nr 4, poz. 27). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Analiza wniosku nie pozwala na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 i 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). jw a.ł.