V CSK 556/16

Sygn. akt V CSK 556/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa M. S. przeciwko C. Spółce Akcyjnej w K. (dawniej: C. Spółce Akcyjnej w K.) i (…) Towarzystwu Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej C. Spółki Akcyjnej w K. (dawniej: C. Spółki Akcyjnej w K.) od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 9 czerwca 2015 r., którym uwzględniono powództwo M. S. w stosunku do Towarzystwa Ubezpieczeń na życie (…) S.A. w W., w ten sposób, iż uwzględnił to powództwo względem C. Spółki Akcyjnej w K., a oddalił je względem ubezpieczyciela. Pozwana w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Stwierdziła, że w sprawie zachodzi istotne zagadnienie prawne, które sformułowała w postaci dwóch pytań: czy mimo braku potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia na rzecz osoby trzeciej poprzez wystawienie stosownej polisy doszło do zawarcia umowy poprzez 2 jej wykonanie, czy w przypadku, gdy po zajściu zdarzenia ubezpieczeniowego ubezpieczyciel wypłaca świadczenie na rzecz określonej osoby, a pomiędzy nimi nie doszło do skutecznego zawarcia umowy ubezpieczenia, która stanowiłaby podstawę do wypłaty odszkodowania można stwierdzić, że ubezpieczyciel prowadził sprawę bez zlecenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Ugruntowane zostało w orzecznictwie zapatrywanie, że skarżący powinien wskazać przepisy prawne, na tle stosowania których wyłoniło się zagadnienie, sformułować je, podać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto motywację, że rozwiązanie go jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r. I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.). Przedstawione przez skarżącą zagadnienie nie odpowiada wskazanym wymaganiom. Poruszone w postawionych pytaniach kwestie nie stanowią nowych i nierozwiązanych dotychczas problemów. Nie zostały oparte na okolicznościach faktycznych będących podstawą wyroku Sądu drugiej instancji, który ustalił, że nie 3 doszło do zawarcia umowy ubezpieczenia obejmującej męża powódki, albowiem nie był on pracownikiem ubezpieczającego a zatem nie spełniał podstawowej przesłanki pozwalającej na objęcie go ochroną ubezpieczeniową. Nie zmienił tego fakt, iż polisa stanowiąca potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia obejmowała także jego nazwisko, ujęte sprzecznie z treścią umowy ubezpieczenia. Rozważanie ewentualnej koncepcji, dotyczącej prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia, nie uwzględnia przesłanek przewidzianych w Kodeksie cywilnym dla tego rodzaju stosunku prawnego, nie wynika także z wiążących ustaleń Sądu Apelacyjnego. Poruszone wątpliwości nie stanowią zagadnienia prawnego, które mogłoby być przyczyną przyjęcia skargi do rozpoznania. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw