V CSK 582/16

Sygn. akt V CSK 582/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. przy uczestnictwie A. W. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt VI Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje ze środków Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w W.) na rzecz adw. P. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu A. W. w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną uczestnika A. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w L. należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie 2 postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przyczynie kasacyjnej wskazanej w art. 3989 § 1 punkt 1 k.p.c. wymaga sformułowania istotnego zagadnienia prawnego, wykazania, że nie było ono dotąd przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego, a ma istotne znaczenie dla wyniku sprawy oraz przedstawienia własnego poglądu prawnego skarżącego na ten problem prawny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Ujęte w skardze istotne zagadnienie prawne dotyczy relacji między normami zawartymi w art. 377 i 373 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2016 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 233 - dalej „p.u.”) w zakresie terminu, w którym sąd może orzec zakaz opisany w art. 373 p.u. Jednakże w świetle dominującego w orzecznictwie i piśmiennictwie poglądu, wymieniony w art. 377 p.u. termin roczny biegnie od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego albo uprawomocnienia się postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13. W świetle cytowanego przepisu dla określenia początku biegu tego terminu bez znaczenia jest, czy dłużnik złożył wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie wskazanym w art. 21, czy też znacznie później, albo też kiedy wierzyciel wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości 3 (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2006 r., I CSK 218/06, nie publ., z dnia 5 marca 2009 r., III CSK 297/08, nie publ., z dnia 17 stycznia 2007 r., II CSK 330/06, nie publ., z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 364/09, nie publ., z dnia 28 stycznia 2015 r., II CSK 237/14, nie publ. oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2010 r., III CZP 14/10, OSNC 2010, nr 10, poz. 133 i z dnia 20 maja 2011 r., III CZP 23/11, OSNC 2012, nr 1, poz. 5). Przyczyną kasacyjną w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, którą należy postrzegać jako wydawanie przez sądy sprzecznych orzeczeń w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy, intepretowane lub stosowane w sposób prowadzący do tychże różnic. Skarżący jest zobligowany do przedstawienia takich orzeczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 roku, III CSK 104/08, nie publ. oraz z dnia 28 marca 2007 roku, II CSK 84/07, nie publ.).Nie ma potrzeby wykładni prawa, jeśli początkowo określony przepis budził wprawdzie wątpliwości, ale następnie zostały one rozwiane, albowiem doszło do wypracowania uzgodnionego, jednolitego i konsekwentnie podtrzymywanego w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądu prawnego, co odnosi się także do przedstawionych przez skarżącego wątpliwości, przesądzonych już w przytoczonych wyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego. Skarżący nie wykazał także oczywistej zasadności skargi opartej na niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji, stąd orzeczono jak w sentencji. jw