V CSK 59/17

Sygn. akt V CSK 59/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa Gminy Ż. przeciwko G. Z. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt VI Ca […], VI Cz […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną pozwanego G. Z. od postanowienia Sądu Okręgowego należy zważyć, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwykłe środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej, pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, jak interpretować wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie V CSK 144/11 przy ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku, że działki wydzielone pod drogi publiczne w rozumieniu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami przechodzą na własność Skarbu Państwa z mocy samego prawa i orzekanie o tym w decyzji o podziale nieruchomości jest nieważne. Tak postawione pytanie nie odpowiada pierwszej przyczynie kasacyjnej, ponieważ kwestia interpretacji orzeczenia sądowego wydanego w innej sprawie nie jest istotnym zagadnieniem 3 prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jest nim problem nowy i dotychczas w orzecznictwie niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także innych podobnych spraw. Wykazanie tej przyczyny nie sprowadza się jedynie do sformułowania problemu prawnego, konieczne jest przede wszystkim przedstawienie odpowiedniego wywodu jurydycznego, którego wniosek strony powodowej o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zawiera, wskazującego nie tylko na trafność preferowanego przez skarżącego sposobu rozstrzygnięcia określonego zagadnienia prawnego, ale także wadliwość przyjętego przez Sąd drugiej instancji w zaskarżonym orzeczeniu rozwiązania postawionego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań prawnych wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji, opartych na poczynionych w sprawie jednoznacznych i stabilnych ustaleniach faktycznych wiążących Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (art. 39813 § 2 k.p.c.). Z uwagi na nadzwyczajny charakter skargi i obowiązujący przymus radcowsko-adwokacki przy jej sporządzaniu i wnoszeniu, skarga kasacyjna musi spełniać wysokie wymagania formalne i merytoryczne, do których należy prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie przyczyny jej przyjęcia do rozpoznania, którym to wymogom skarga pozwanego nie odpowiada. W tym stanie rzeczy wobec nie wykazania przez skarżącego powoływanej przyczyny kasacyjnej orzeczono jak w sentencji. aw jw