V CSK 631/18

Sygn. akt V CSK 631/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa K. S. przeciwko A. C.-B. o rozwiązanie umowy o dożywocie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego; 3) przyznaje adwokat J.M. od Skarbu Państwa-Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł, powiększoną o podatek od towarów i usług we właściwej stawce, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest 2 sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.). Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 913 § 2 k.c. w zw. z art. 908 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 65 § 1 i 2 k.c. przez błędną wykładnię oświadczeń woli stron umowy dożywocia. Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z motywami zaskarżonego wyroku nie potwierdza tezy skarżącej o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, mogącej zachodzić tylko w razie ewidentnej i widocznej już na pierwszy rzut oka wadliwości zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Przedstawiona przez Sąd Apelacyjny ocena prawna sprawy koresponduje z dokonanymi w niej ustaleniami faktycznymi, które nie mogą być podważane w ramach zarzutów skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.), i którymi Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu kasacyjnym byłby związany (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zarzucane przez powódkę w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania naruszenie art. 913 § 2 w zw. z art. 908 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 65 § 1 i 2 k.c. przez błędną wykładnię oświadczeń woli stron prowadzących do ustalenia treści łączącej je umowy dożywocia, nie koresponduje z ustaleniami faktycznymi opisującymi relacje, w jakich pozostawały strony po zawarciu umowy dożywocia. Z ustaleń tych wynika bowiem, że o wyprowadzeniu się pozwanej z lokalu, którego własność przeniosła na nią powódka, zadecydowała postawa powódki. Postawa powódki spowodowała też, że pozwana nie ma wiedzy o jej potrzebach zdrowotnych. Powódka nie przyjmuje od pozwanej szeregu świadczeń, które składają się na jej obowiązki z umowy dożywocia. W ramach oceny prawnej ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, Sąd Apelacyjny podkreślił, że stosunki między stronami przy odrobinie dobrej woli obu stron, mogą umożliwić dalszą realizację 3 umowy dożywocia, a to oznacza, że brak jest podstaw do rozwiązania umowy, która - jak każda umowa - powinna być trwała. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 108 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800), orzeczono jak w postanowieniu. O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi reprezentującemu powódkę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do § 2, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714). jw