V CSK 645/14

Sygn. akt V CSK 645/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa A. K. przeciwko Bankowi Spółce Akcyjnej w W. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II Ca 313/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 czerwca 2014 r., w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo skierowane przeciwko pozwanemu Bankowi o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (k. 316 i n. akt sprawy). W skardze kasacyjnej powoda podnoszono zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga jest oczywiście uzasadniona, „ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego Sądu” (s. 1 skargi). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wieczystoksięgowej nie występuje - wbrew sugestii strony powodowej - przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z treści skargi kasacyjnej wydaje się wynikać, że właśnie ta okoliczność wskazana została jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania, skoro na s. 2 skargi ogólnie stwierdzono, że „skarga jest oczywiście uzasadniona”. Nie podano jednak odpowiedniego postanowienia art. 3989 § 1 k.p.c. W każdym razie w świetle dokonanych przez Sądy meriti ustaleń faktycznych nie można twierdzić, że wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z racji naruszenia przez Sądy drugiej instancji przepisów prawa procesowego i prawa materialnego wskazanych w skardze. W tej sytuacji należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n