V CZ 29/08

PostanowienieIzba Cywilna2008-06-11

Skład orzekający: Marian Kocon, Teresa Bielska-Sobkowicz, Jan Górowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawie o podział majątku wspólnego z powodu niższej wartości przedmiotu zaskarżenia niż ustawowe minimum (150 000 zł) może być skutecznie kwestionowana przez uczestnika postępowania, który zarzuca sądowi odwoławczemu wadliwe przyjęcie wartości przedmiotu zaskarżenia?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że w sprawach o podział majątku wspólnego niedopuszczalność skargi kasacyjnej z powodu niższej wartości przedmiotu zaskarżenia niż 150 000 zł jest prawidłowa, jeśli kwota wskazana przez skarżącego w przybliżony sposób oddaje wartość jego przegranej przed sądem odwoławczym. Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach działowych stanowi wartość konkretnego interesu, którego objęcie lub nieobjęcie podziałem skarżący kwestionuje.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania w sprawie o podział majątku dorobkowego, uznając, że wartość przedmiotu zaskarżenia (104 000 zł) była niższa niż wymagane 150 000 zł. Uczestnik złożył zażalenie, zarzucając sądowi wadliwe przyjęcie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie, analizując, czy kwestionowana przez uczestnika wierzytelność pieniężna mogła stanowić podstawę do uznania skargi kasacyjnej za dopuszczalną.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CZ 29/08 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku O. S. przy uczestnictwie M. S. o podział majątku dorobkowego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2008 r., zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w J. z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt II Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania na postanowienie tego Sądu z dnia 20 grudnia 2007 r., a to z tej przyczyny, że podana wartość zaskarżenia kasacyjnego na 104000 zł jest niższa niż przewidziana w art. 5191 § 2 k.p.c. Zgodnie zaś z tym przepisem w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania zarzucił Sądowi Okręgowemu "wadliwe przyjęcie omyłkowo podanej wartości przedmiotu zaskarżenia". Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 W tzw. sprawach działowych wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość konkretnego interesu, np. rzeczy lub praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem skarżący kwestionuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02). Z reguły wartość ta nie przekracza - nawet gdy orzeczenie zakwestionowano w całości - wartości udziału skarżącego uczestnika. Tylko wyjątkowo jest inaczej, na przykład wtedy, gdy uczestnik podważa zasadę podziału (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, LEX nr 54494, oraz z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60). Z twierdzeń żalącego wynika, że jego przegrana w postępowaniu apelacyjnym polegała na nieuwzględnieniu jego stanowiska kwestionującego zaliczenie do majątku wspólnego wierzytelności pieniężnej w kwocie 217655,66 zł, co pociągnęło za sobą zasądzenie od niego na rzecz wnioskodawczyni dopłaty w kwocie137424 zł. Kwota podana w skardze kasacyjnej jako wartość przedmiotu zaskarżenia w sposób zbliżony do prawidłowego oddaje więc wartość przegranej żalącego przed sądem odwoławczym, co - wbrew twierdzeniom podnoszonym w zażaleniu - nie pozwala kwestionować prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 k.p.c.).

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 5191 § 2 KPCart. 39814art. 3941 KPC§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026. · PDF źródłowy