V CZ 43/21

Sygn. akt V CZ 43/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela (przewodniczący) SSN Tomasz Szanciło SSN Kamil Zaradkiewicz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa M. P. przeciwko Gminie N. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2021 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt I ACa (…), uchyla zaskarżone postanowienie. 2 UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z 16 lutego 2021 r., po rozpoznaniu sprawy z powództwa M.P. przeciwko Gminie N. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę na skutek skargi kasacyjnej Powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 17 września 2020 r., postanowił sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia wskazaną w skardze kasacyjnej i oznaczyć ją na kwotę 9 271 zł, a następnie odrzucił skargę kasacyjną. Sąd Apelacyjny zważył, iż skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu z uwagi na treść art.3982 § 1 k.p.c., albowiem skarga nie przysługuje w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Sąd II instancji ustalił, iż wartość przedmiotu zaskarżenia, wbrew oznaczeniu w skardze, nie wynosi 130.400 zł, lecz 9.270,43 zł, którą to wartość ustalono na skutek sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia (pkt 1) postanowienia. Wskazano, że Skarżący w drodze wniesionej skargi dążył do korekty zaskarżonego wyroku w istocie jedynie w części dotyczącej oddalenia jego żądania dotyczącego zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 73.463 zł za okres od 13 lutego 2016 r. do 1 grudnia 2017 r. Według tego Sądu Powód nie kwestionował zaskarżonego wyroku w pozostałej, korzystnej dla niego części, mimo że dla celów dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarża wyrok „w całości”. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył Powód, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego treść w postaci art. 19 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wyznacza wartość skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od kwoty 73 463 zł za okres od dnia 13 lutego 2016 r. do dnia 1 grudnia 2017 r., tj. kwotę 9 271 zł (zaokrągloną w górę do pełnego złotego), podczas gdy wartość ta wynosi kwotę 130 400 zł, gdyż zaskarżeniem objęta była cała kwota, za którą Sąd II instancji zobowiązał do 3 kupna Pozwaną, a którą Powód w całości kwestionował, art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia nieprzekraczającą 50.000 zł, podczas gdy wartość ta prawidłowo ustalona w niniejszej sprawie wynosi kwotę 130.400 zł oraz art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym dokonaniu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, podczas gdy wartość ta wynosi kwotę 130.400 zł, a nie kwotę 9.271 zł. Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Sprawa ma charakter majątkowy, jeżeli zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.) oceniana jest zawsze w oparciu o wartość przedmiotu sporu ustaloną przez sąd pierwszej instancji. Orzeczenie w tym zakresie wiąże na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. sąd orzekający o dopuszczalności skargi kasacyjnej (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 13 kwietnia 2005 r., sygn. akt V CZ 18/05, niepublikowane; 14 lipca 2010 r., sygn. akt III CSK 118/10, niepublikowane; 7 marca 2014 r., sygn. akt IV CZ 132/13). Nadto wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez wnoszącego skargę kasacyjną nie jest wiążąca dla Sądu. Zarówno sąd drugiej instancji, jak też Sąd Najwyższy w ramach badania warunków formalnych skargi kasacyjnej może sprawdzić, czy wartość przedmiotu zaskarżenia podana w skardze kasacyjnej jest zgodna z zasadami jej ustalenia 4 określonymi w art. 19-24 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 6 czerwca 1997 r., sygn. akt II CKN 47/97, OSNC 1997, Nr 11, poz. 180; 20 czerwca 1997 r., sygn. akt II CKN 245/97; 26 czerwca 1997 r., sygn. akt I CKN 156/97; 9 lipca 1997 r., sygn. akt II CKN 257/97, niepublikowane). Badanie wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu sprawdzenie, czy skarga kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na minimalną wartość zaskarżenia wymaganą od skargi kasacyjnej według art. 3982 § 1 k.p.c. i nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości przedmiotu sporu (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 71/97, z 15 stycznia 1998 r., sygn. akt I CZ 19/97, niepublikowane). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie Powód podnosi nieprawidłowość ustalenia wartości (ceny) przedmiotu sporu, nie zaś jedynie rozstrzygnięcie w zakresie odsetek. Sąd Apelacyjny, odrzucając skargę kasacyjną nieprawidłowo ustalił zakres zaskarżenia wyroku Sądu Apelacyjnego, a tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia, uwzględniając tylko czwarty z kolei wniosek kasacyjny, który ma zgodnie z żądaniem skargi kasacyjnej podlegać rozpoznaniu jedynie w razie nieuwzględnienie któregokolwiek z poprzednich zarzutów. Ocena w tym zakresie nie należy natomiast do Sądu ad quem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.