V CZ 71/16

PostanowienieIzba Cywilna2016-11-25

Skład orzekający: Marta Romańska, Mirosław Bączyk, Krzysztof Pietrzykowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna od orzeczenia dotyczącego uchwały wspólnoty mieszkaniowej, której przedmiotem jest cofnięcie zezwolenia na zamianę piwnic, jest dopuszczalna, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego odrzucającego skargę kasacyjną jest niedopuszczalna, jeśli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż próg określony w art. 398^2 § 1 k.p.c. W przypadku uchwały dotyczącej cofnięcia zezwolenia na zamianę piwnic, która ma charakter majątkowy, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi poniżej 50.000 zł, stanowisko Sądu Apelacyjnego o niedopuszczalności skargi kasacyjnej jest prawidłowe.
Stan faktyczny
Powód dochodził uchylenia uchwał wspólnoty mieszkaniowej. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanej, uznając ją za niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia (łączna kwota 32.400 zł) poniżej progu wymaganego dla spraw majątkowych. Pozwana wniosła zażalenie, argumentując, że jedna z uchwał (nr 8/2013) miała charakter niemajątkowy. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CZ 71/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Mirosław Bączyk SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa J. Z. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej "Z." w G. o uchylenie uchwał, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2016 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt V ACa …/15, oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z 30 sierpnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w [...] odrzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z 17 maja 2016 r., gdyż uznał, że z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w apelacji na łączną kwotę 32.400 zł (24.000 zł - uchwała nr 8/2013 i 8.400 zł - uchwała nr 20/2013) jest ona niedopuszczalna z uwagi na treść art. 3982 § 1 k.p.c. W zażaleniu na postanowienie z 30 sierpnia 2016 r. pozwana zarzuciła, że zapadło ono z naruszeniem art. 3982 § 1 w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i tym samym uznanie, iż „sprawa wywołana wniesioną przez pozwaną skargą kasacyjną, w zakresie uchwały o nr 8/2013 jest sprawą o charakterze majątkowym, podczas gdy uchwała o nr 8/2013 nie miała bezpośredniego związku z interesem ekonomicznym powoda, i tym samym posiada wyłącznie charakter niemajątkowy, skutkiem czego skarga kasacyjna w stosunku do uchwały o nr 8/2013 jako związanej z prawem niemajątkowym powoda, jest i powinna być dopuszczalna”. Pozwana wniosła ponadto o zmianę zaskarżonego postanowienia i przekazanie wniesionej skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego celem jej rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Roszczenie dochodzone przed sądem może mieć charakter majątkowy albo niemajątkowy. Zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze podkreśla się, że żądanie ma charakter majątkowy wtedy, gdy zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron. Decyduje zatem o tym ścisłe powiązanie zasadniczego przedmiotu rozstrzygnięcia z mieniem skarżącego, bezpośredni wpływ rozstrzygnięcia na jego stan majątkowy, majątkowy charakter dobra, które zdaniem skarżącego zostało naruszone i którego ochrony się domaga (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z 9 lipca 2009 r., II PK 240/08, niepubl.). 3 Do roszczeń niemajątkowych należą te, które zmierzają do ochrony praw niemajątkowych, tj. takich, których przedmiotem nie są dobra materialne. W konsekwencji o majątkowym lub niemajątkowym charakterze roszczenia decyduje w takim samym stopniu jego treść, jak i podstawa faktyczna określająca dobro tym roszczeniem chronione. Może bowiem być tak, że roszczenie o pewnej treści, w zależności od określenia dobra chronionego (interes ekonomiczny lub dobro niematerialne, np. dobro osobiste) może być roszczeniem majątkowym lub niemajątkowym. W uchwale z 10 maja 2011 r., III CZP 126/10, Sąd Najwyższy stwierdził, że sprawa o uchylenie, ustalenie nieistnienia oraz o stwierdzenie nieważności uchwały organów spółdzielni jest sprawą o prawa niemajątkowe, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna (art. 3981 § 1 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.), jeżeli przedmiotem zaskarżonej uchwały są prawa lub obowiązki o charakterze niemajątkowym. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przy określaniu charakteru uchwały organu spółdzielni (jako majątkowej lub niemajątkowej) decydujące znaczenie należy przypisywać „kryterium przedmiotu uchwały, pozwalającemu na określenie, jakie prawa i interesy - o charakterze majątkowym lub niemajątkowym - podlegają ochronie prawnej w danym postępowaniu”. Chodzi mianowicie o to, czy żądanie uchylenia kwestionowanej uchwały (jej prawnej eliminacji), ma prowadzić do ochrony majątkowego czy niemajątkowego (zindywidualizowanego) interesu powoda lub pozwanego. Sąd Najwyższy uchwale tej nadał moc zasady prawnej co, zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. - o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst Dz.U. z 2013 r., poz. 499) oznacza związanie jej treścią wszystkich składów orzekających. Zgłoszone w procesie żądanie uchylenia uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej „.”z 26 września 2013 r. nr 8/2013 oraz z 24 września 2013 nr 20/2013 zmierzało niewątpliwie do ochrony interesu majątkowego powoda. Wartość tego interesu została w apelacji oszacowana na łączną kwotę 32.400 zł (24.000 zł - uchwała nr 8/2013 i 8.400 zł - uchwała nr 20/2013). Nie sposób przyjąć, że zaskarżona uchwała nr 8/2013 z 26 września 2013 r. dotyczyła dobra o charakterze niemajątkowym. Jej przedmiotem było bowiem cofnięcie powodowi zezwolenia na zamianę z innymi członkami wspólnoty piwnic, z których osoby te zamierzały 4 korzystać w celu zaspokojenia swoich potrzeb realizowanych we wspólnocie mieszkaniowej, w związku z użytkowaniem lokali na nieruchomości wspólnej. Piwnice nierozdysponowane pomiędzy członków wspólnoty mieszkaniowej i niestanowiące części ich nieruchomości lokalowych są składnikami majątku wspólnoty, a uprawnienia do korzystania z nich wykreowane na podstawie podziału quo adusum mają charakter majątkowy, niezależnie od sposobu, w jaki poszczególni członkowie wspólnoty zamierzają wykorzystywać te lokale, a mianowicie czy dla zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, czy dla potrzeb działalności gospodarczej prowadzonej w lokalach użytkowych na nieruchomości wspólnej. Majątkowy charakter uchwały nr 8/20013 i wyrażająca się kwotą poniżej 50.000 zł wartość przedmiotu zaskarżenia dla orzeczenia dotyczącego tej uchwały sprawiają, że stanowisko Sądu Apelacyjnego o niedopuszczalności skargi kasacyjnej od tego orzeczenia jest prawidłowe. Z przedstawionych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.). jw kc

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3986 § 2 KPCart. 3982 § 1 KPCart. 3982 § 1art. 3986 § 2 KPCart. 3981 § 1art. 3982 § 1 KPCart. 62 § 1art. 3941 § 3 KPCart. 39814 KPC§ 2§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 25.07.2026. · PDF źródłowy