V K 1570/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo. Sędziowie: S. Kalinowski, A. Kafarski (sprawozdawca). Prokurator: J. Dankowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bogumiła Stanisława W. oskarżonego z art. 28 prawa o wykroczeniach, po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od postanowienia Sądu Powiatowego w Kole z dnia 9 września 1959 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 375, 383 pkt 3 i 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneBogumił Stanisław W. orzeczeniem Kolegium Orzekającego przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z dnia 10.VII.1959 r. uznany został za winnego, że "w dniu 17.V.1959 r. na zabawie w W. wywołał awanturę, uderzając obywatela S., tym samym więc zakłócił spokój publiczny i ogólny porządek na zabawie", i za to wymierzono mu na mocy art. 28 prawa o wykroczeniach karę 30 dni aresztu.W dniu 17.VII.1959 r. ukarany, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (Dz. U. z 1959 r. Nr 15, poz. 79), zwrócił się do Kolegium z żądaniem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 9.IX.1959 r. Sąd Powiatowy w Kole umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 3 lit. c) w związku z art. 2 k.p.k., "ponieważ w tego rodzaju sprawach jak uderzenie ręką w twarz wyłącznym oskarżycielem jest osoba pokrzywdzona względnie prokurator oraz uprawnionym do rozpoznania jest sąd powszechny", a nie kolegium orzekające.W sprawie tej, w terminie określonym w art. 397 k.p.k., Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego.Rewizja ta zarzuca obrazę art. 10 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym oraz art. 3 lit c) k.p.k. wskutek błędnego uznania, że zarzucony oskarżonemu czyn nie podlegał rozpoznaniu w trybie karno-administracyjnym, oraz wskutek niesłusznego umorzenia postępowania.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Kole do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, czy sąd stanął na stanowisku, że w czynie zarzuconym oskarżonemu mieszczą się tylko cechy przestępstwa z art. 239 k.k., czy też oprócz znamion tego przestępstwa są jednocześnie znamiona wykroczenia z art. 28 prawa o wykroczeniach.Stosownie do zasady wyrażonej w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym, jeżeli ten sam czyn zawiera znamiona wykroczenia poddanego orzecznictwu kolegium i zarazem znamiona czynu poddanego orzecznictwu sądu lub innego organu - kolegium orzeka w granicach swej właściwości niezależnie od postępowania sądu lub innego organu. Na tym stanowisku stoi również orzecznictwo sądowe. Jeżeli więc Sąd Powiatowy w Kole stanął na stanowisku, że czyn oskarżonego zawiera znamiona wykroczenia i występku, to kolegium orzekające było właściwe do rozpoznania sprawy w zakresie wykroczenia, a następnie wobec złożenia przez ukaranego żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego - sprawę tę powinien był sąd rozpoznać merytorycznie.Z tych przeto względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.