V K 190/61

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy H.B., osk. z art. 257 § 1 k.k. i z art. 160 k.k., wskutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Powiatowego w T. z 8 listopada 1960 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2 i 388 § 1 k.p.k.: 1) uchylił zaskarżony wyrok, 2) zgodnie z art. 31-35 k.k., wziąwszy za podstawę wyroki: I. Sądu Powiatowego w T. z 17 lutego 1960 r. sygn. (...), skazujący H.B.: a) za przestępstwo z art. 257 k.k., popełnione 28 grudnia 1957 r. w Ch.W. - na 1 rok więzienia, b) za przestępstwo z art. 257 § 1 k.k., popełnione 4 stycznia 1958 r. w Ch.W., na 2 lata więzienia, c) za przestępstwo z art. 257 § 1 k.k., popełnione w sierpniu 1957 r. w M., na 7 miesięcy więzienia, i - wymierzający osk. H.B. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy więzienia, II. Sądu Powiatowego w T. z 22 kwietnia 1960 r., skazujący H.B. za przestępstwo z art. 160 k.k., popełnione 31 grudnia 1957 r. w I., na karę 7 miesięcy więzienia i 200 zł grzywny, wymierzył osk. H.B. karę łączną 3 lat więzienia i 200 zł grzywny z zamianą w razie jej nieściągalności na 4 dni więzienia.Sąd Powiatowy skazał prawomocnie H.B. wyrokami:1)z 17 lutego 1960 r. trzykrotnie z art. 257 § 1 k.k. na kary: 7 miesięcy 1 rok i 2 lat więzienia, łącznie - na karę 2 lat i 6 miesięcy więzienia,2)z 22 kwietnia 1960 r. z art. 160 k.k. na karę 7 miesięcy więzienia i 200 zł grzywny.Sąd Powiatowy w T. wydał następnie 8 listopada 1960 r. wyrok łączny, w którym wymierzył H.B. karę łączną 3 lat i 6 miesięcy więzienia. Wyrok ten uprawomocnił się.Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości zarzuca obrazę art. 35 k.k. w związku z art. 31 k.k. i zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i wymierzenie H.B. nowej kary łącznej w granicach zakreślonych wyżej powołanymi przepisami kodeksu karnego.Uzasadnienie faktyczneswego wyroku SN stwierdza:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Zaskarżonym wyrokiem orzeczono karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy więzienia i 200 zł grzywny.Wprawdzie za podstawę do wymiaru kary łącznej w wyroku łącznym należy brać kary za poszczególne zbiegające się przestępstwa, a nie kary łączne poprzednio określone, jednakże z powagi rzeczy prawomocnie osądzonej w powiązaniu z określonym w art. 31 k.k. zakresem swobody sędziowskiej:a)kara łączna nowo określona nie może być niższa od kary łącznej poprzednio orzeczonej, a jeżeli było ich więcej, od kary łącznej najwyższej,b)kara łączna nowo określona nie może być wyższa od kary łącznej poprzednio orzeczonej, powiększonej o karę podlegającą "dołączeniu", a jeżeli poprzednio orzeczono więcej kar łącznych - to od ich sumy.Pierwsze z wymienionych ograniczeń sformułowane zostało w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1952 r. w sprawie I K 391/51 (Nowe Prawo 1952/2-3). Podobne względy przemawiają za drugim ograniczeniem. Zaskarżony wyrok łączny zapadł wbrew temu drugiemu ograniczeniu, przez co sytuacja skazanego stała się gorsza, niż gdyby obydwa wyroki miały być wykonane oddzielnie. Nie stanowi to "odpowiedniego" (w rozumieniu art. 35 k.k.) zastosowania przepisu art. 31 k.k.Z tych powodów, w oparciu o zasady powołane wyżej pod a) i b), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.