V KRN 490/68

WyrokIzba Karna1968-08-16

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy kara łączna orzeczona wyrokiem łącznym może przewyższać sumę kar poszczególnych, uwzględniając zasady łączenia kar i wcześniejsze wyroki łączne?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy stwierdził, że kara łączna nie może być wyższa od sumy kar poszczególnych, które nie były wcześniej objęte wyrokiem łącznym, ani niższa od kary łącznej orzeczonej wcześniej. W przypadku, gdy podstawę wyroku łącznego stanowią kary objęte już innym wyrokiem łącznym, nowa kara łączna nie może przekroczyć sumy kar poszczególnych, które nie były objęte wcześniejszym wyrokiem łącznym, oraz kary łącznej podlegającej rozwiązaniu. Zastosowanie przepisów art. 31 § 2 k.k. i art. 35 k.k. jest kluczowe dla prawidłowego ustalenia kary łącznej.
Stan faktyczny
Sąd Powiatowy we Wrocławiu wymierzył Krystynie S. karę łączną 3 lat i 2 miesięcy więzienia oraz 2.000 zł grzywny, opierając się na czterech wcześniejszych skazaniach. Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości zarzuciła obrazę prawa materialnego, wskazując, że kara łączna przewyższa sumę kar poszczególnych. Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę i stwierdził zasadność rewizji.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok łączny w części dotyczącej orzeczenia kary, łagodząc karę pozbawienia wolności do 2 lat więzienia i karę grzywny do 1.500 zł.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner. Sędziowie: Z. Kubec (sprawozdawca), Z. Nyczaj.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Markowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krystyny S., oskarżonej z art. 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku łącznego Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 19 września 1967 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2 i 388 § 1 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok łączny w części dotyczącej orzeczenia kary w ten sposób, że karę pozbawienia wolności złagodził do 2 lat więzienia, karę grzywny zaś do 1.500 zł z zamianą w razie nieuiszczenia jej w terminie na więzienie, przyjmując jeden dzień więzienia jako równoważnik 50 zł (...)Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym wyrokiem łącznym Sąd Powiatowy we Wrocławiu wymierzył Krystynie S. karę łączną 3 lat i 2 miesięcy więzienia oraz 2.000 zł grzywny.Podstawę wyroku łącznego stanowiły następujące skazania Krystyny S.:I. wyrokiem Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 5 października 1966 r. IX Kp 1700/66 za czyn z art. 257 § 1 k.k., popełniony w dniu 13 lutego 1965 r. - na 1. rok więzieniu i 500 zł grzywny;II. wyrokiem łącznym Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 20 maja 1966 r. II Kp 261/66 - na 1 rok więzienia i 1.000 zł grzywny, przy czym kary te objęły skazania:1)wyrokiem Sądu Powiatowego w Krośnie Odrzańskim z dnia 29 września 1965 r. Kp 452/65 (poprz. Kp 493/64) za czyn z art. 257 § 1 k.k., popełniony w dniu 6 października 1964 r. - na karę 3 miesięcy aresztu;2)wyrokiem łącznym Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 5 kwietnia 1966 r. II Kp 173/66 - na 1 rok więzienia i 1.000 zł grzywny, przy czym kary te z kolei objęły skazania wyrokami:a)Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 1965 r. IX Kp 524/65 za 2 czyny z art. 257 § 1 k.k., popełnione w dniu 4 grudnia 1964 r. - na łączną karę 10 miesięcy więzienia i 1.000 zł grzywny,b)Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 19 stycznia 1966 r. II _Kip 1041/66 za czyn z art. 257 § 1 k.k., popełniony w dniu 25 stycznia 1965 r. - na 6 miesięcy więzienia.Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości od wyroku łącznego Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 19 września 1967 r. IX Kp 77/67 na korzyść Krystyny S. zarzuca obrazę prawa materialnego, mianowicie art. 35 k.k. w związku z art. 31 § 2 k.k., a to wobec wymierzenia kary łącznej przewyższającej sumę kar poszczególnych, i wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku łącznego przez wymierzenie Krystynie S. kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny zgodnie z przepisami art. 35 k.k. w związku z art. 31 § 2 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości jest w pełni uzasadniona. Jak wynika bowiem z zaskarżonego wyroku, w rachubę wchodziły cztery wyroki merytoryczne (orzekające poszczególne kary), mianowicie wyroki wymienione w punktach: I, II podpunkt 1, II podpunkt 2 lit. a oraz II podpunkt 2 lit. b. Suma kar pozbawienia wolności wymierzonych tymi wyrokami wynosi 2 lata i 4 miesiące więzienia oraz 3 miesiące aresztu, co łącznie - w myśl przepisu art. 31 § 3 k.k. - daje 2 lata i 6 miesięcy więzienia, suma zaś grzywien wynosi 1 500 zł. Wynika z tego, że wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara łączna przewyższa sumę zarówno kar pozbawienia wolności, jak i grzywien i obraża w ten sposób zasady obowiązujące przy łączeniu kar.Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że - zgodnie z ustalonym już orzecznictwem SN - jeżeli podstawę wyroku łącznego stanowią między innymi kary objęte już innym, wcześniejszym wyrokiem łącznym, to aczkolwiek węzeł łączący te kary ulega rozwiązaniu, jednakże ślad jego pozostaje w tej postaci, że nowa kara łączna nie może być niższa od rozwiązanej kary łącznej, choćby kary poszczególne na to zezwalały, a z drugiej strony nie może być wyższa od sumy kar, które dotychczas nie były objęte wyrokiem łącznym i kary łącznej ulegającej rozwiązaniu, choćby po rozwiązaniu suma wszystkich kar poszczególnych na to zezwalała.W niniejszej sprawie orzeczona kara łączna nie mogła być zatem niższa od 1 roku więzienia i 1.000 zł grzywny, to jest od kary łącznej wymierzonej wyrokiem łącznym wymienionym w pkt II oraz nie mogła być wyższa od sumy wynikającej z dodania do tych kar (pkt II) kar wymierzonych wyrokiem wymienionym w pkt I, to jest od 2 lat więzienia i 1.500 zł grzywny.Praktycznie biorąc, za podstawę orzeczenia nowej kary łącznej należało przyjąć kary orzeczone wyrokiem Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 5 października 1966 r. IX Kp 1700/66 oraz wyrokiem łącznym Sądu Powiatowego w Bytomiu z dnia 20 maja 1966 r. II Kp 261/66.Jak więc wynika z powyższego, zaszła w sprawie konieczność zmiany zaskarżonego wyroku łącznego przez obniżenie wymierzonych kar do granic zgodnych z obowiązującymi zasadami (art. 31 § 2 k.k. w związku z art. 35 k.k.).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 257 § 1 KKart. 394art. 35 KKart. 31 § 2 KKart. 31 § 3 KK§ 1§ 2§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026.