V K 88/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch.Sędziowie: P. Ławacz (współsprawozdawca), K. Wagner. T. Gdowski, S. Dąbrowski, L. Chmielewski, K. Merz (sprawozdawca).Prokurator: T. Garlicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ryszarda T. w kwestii wydania wyroku łącznego, po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Najwyższego w Warszawie z dnia 13 października 1961 r., na podstawie art. 375, 394-396, 400, 383 pkt 2 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej opłat sądowych za obie instancje; (...).Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego założył na korzyść oskarżonego Ryszarda T. rewizję nadzwyczajną od prawomocnego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1961 r., który utrzymał w mocy wyrok łączny Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 17 marca 1961 r., obciążając zarazem oskarżonego kosztami postępowania rewizyjnego, oraz zasądził od niego opłaty sądowe za obie instancje. Rewizja nadzwyczajna obejmuje wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej opłat sądowych za obie instancje, zarzucając obrazę art. 12 ust. 2 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami) z powodu zasądzenia od oskarżonego opłat sądowych za obie instancje od wyroku łącznego.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Sąd Wojewódzki w Koszalinie wyrokiem łącznym z dnia 17 marca 1961 r., na podstawie art. 35 k.k., wymierzył oskarżonemu Ryszardowi T. karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy więzienia, 20.000 zł grzywny, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 2, "pozostawiając w mocy pozostałe części (...) wyroków" podlegających połączeniu oraz zwolnił oskarżonego od kosztów postępowania w kwestii wydania wyroku łącznego.Sąd Najwyższy, rozpoznając niniejszą sprawę na skutek rewizji oskarżonego, wyrokiem z dnia 13 października 1961 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, obciążył oskarżonego kosztami postępowania rewizyjnego i zasądził od niego 16.800 zł tytułem opłaty sądowej za obie instancje.Orzeczenie Sądu Najwyższego w części zasądzającej od oskarżonego Ryszarda T. opłaty sądowe za obie instancje zapadło z obrazą art. 12 ust. 2 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami).Przepis ten stanowi, że w razie orzeczenia kary łącznej na podstawie kilku prawomocnych wyroków opłaty sądowe wymierzone w tych wyrokach ulegają zsumowaniu, z czego wynika, że nie pobiera się dodatkowo opłat sądowych od kar orzeczonych wyrokiem łącznym.Z braku odrębnego uregulowania kwestii opłat sądowych w instancji rewizyjnej, rozpoznającej środek odwoławczy od wyroku łącznego sądu I instancji, zasada wyrażona w art. 12 ust. 2 cytowanego dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych ma zastosowanie także w sądzie rewizyjnym.Przez orzeczenie w wyroku łącznym Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie: "pozostawiając w mocy pozostałe części tych wyroków", tzn. poszczególnych wyroków będących podstawą wyroku łącznego - Sąd Wojewódzki utrzymał tym samym orzeczenie o opłatach sądowych zawarte w tych wyrokach, na skutek czego zgodnie z art. 12 ust. 2 przytoczonego dekretu o opłatach sądowych uległy one zsumowaniu. Wobec powyższego należało uchylić zaskarżony rewizją nadzwyczajną wyrok Sądu Najwyższego w części orzekającej opłatę sądową.Reszta orzeczeń wyroku opiera się na powołanych przepisach ustawy.