V KR 222/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty. Sędziowie: J. Cieślak, K. Wagner (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: dr F. Prusak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa C., oskarżonego z art.168 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 10 października 1973 r.zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary wymierzonej oskarżonemu Zbigniewowi C. w ten sposób, że karę pozbawienia wolności złagodził do 4 lat oraz uchylił orzeczenie o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych (...).Uzasadnienie faktyczneZarzut obrazy przepisów postępowania karnego przez Sąd Wojewódzki w Krakowie należy uznać za trafny, chociaż rewizja niesłusznie wiąże z tym rzekome pozbawienie oskarżonego Zbigniewa C. praw do obrony.Określony w art. 305 § 1 k.p.k. siedmiodniowy termin, który musi dzielić dzień rozprawy od dnia doręczenia zawiadomienia o jej terminie, ustanowiony został po to, aby zapewnić stronom i ich pełnomocnikom czas na przygotowanie się do rozprawy. Niezachowanie tego terminu w stosunku do oskarżonego i jego obrońcy powoduje na ich wniosek, zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego, odroczenie rozprawy (art. 305 § 2 k.p.k.). Wniosek taki może nie być uzasadniony, jego trafność bowiem wynika z założeń ustawowych, a oddalenie go - tak jak w sprawie niniejszej - obraża obligatoryjny przepis art. 305 § 2 k.p.k. Jednakże obraza art. 305 § 2 k.p.k. nie należy do rzędu tych uchybień proceduralnych wyliczonych w art. 388 k.p.k., które prowadzą nieuchronnie do uchylenia wyroku. Uchybienie to stanowi obrazę przepisów postępowania karnego wymienioną w art. 387 pkt 2 k.p.k. i mającą znaczenie wtedy, gdy zostanie wykazane, że mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia.W sprawie niniejszej obrońca w skardze rewizyjnej nie podjął nawet próby uzasadnienia swego stanowiska, że obraza art. 305 § 2 k.p.k. pozbawiła oskarżonego Zbigniewa C. prawa do obrony, a w szczególności że uniemożliwiła mu czy jego obrońcy przedstawienie wyczerpujących wyjaśnień oraz pełnej argumentacji obronnej związanej z zarzutem albo przeprowadzenie określonych dowodów.Zarzuty rewizyjne podniesione zostały automatycznie na tle obrazy art. 305 § 2 k.p.k., dokonanej przez Sąd Wojewódzki w dniu 27 lipca 1973 r., i słuszne są tylko ex tunc.Natomiast ocena ich ex nunc, z uwzględnieniem dalszego przebiegu procesu, prowadzi do wniosku, że nie mogą one być skutecznie podnoszone w postępowaniu rewizyjnym. Rozprawa główna bowiem została przerwana w dniu 27 lipca 1973 r. do dnia 10 sierpnia 1973 r., kiedy to doszło do ponownej przerwy. Sprawa znalazła się następnie na wokandzie dopiero dnia 10 października 1973 r. Sąd postanowił prowadzić ją od początku ze względu na przekroczenie terminu określonego w art. 347 § 2 k.p.k. Tak więc ostatecznie rozprawa główna przeprowadzona została w całości dopiero w dniu 10 października 1973 r. i na jej wynikach nie mogła zaważyć okoliczność, że w dniu 27 lipca 1973 r. Sąd Wojewódzki niesłusznie oddalił wniosek o odroczenie rozprawy.Z tych przyczyn pierwszy z wniosków rewizyjnych nie został uwzględniony (...).