V KRN 314/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Dąbrowski (sprawozdawca).Sędziowie: S. Dąbrowski, S. Mirski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Rother.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka J. w przedmiocie wydania wyroku łącznego, po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 8 lutego 1969 r. i postanowienia Sądu Powiatowego w Lęborku z dnia 17 stycznia 1969 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 4 oraz art. 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił oba zaskarżone postanowienia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Lęborku w innym składzie.Uzasadnienie faktyczneObrońca oskarżonego Henryka J. wystąpił z wnioskiem o wydanie wyroku łącznego w sprawach, w których oskarżony został prawomocnie skazany:-wyrokiem Sądu Powiatowego w Wejherowie z dnia 30 sierpnia 1968 r. (sygn. akt Kp 390/68) na karę 1 roku aresztu z warunkowym zawieszeniem tej kary na okres 2 lat oraz na 3 000 zł grzywny za przestępstwo z art. 5 § 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), popełnione w miesiącu lutym 1968 r.;-wyrokiem Sądu Powiatowego w Lęborku z dnia 11 września 1968 r. (sygn. akt Kp 585/68) na karę 10 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat oraz na grzywnę w kwocie 3.000 zł za przestępstwo z art. 27 k.k. w związku z art. 10 cytowanej ustawy z dnia 13 lipca 1957 r., popełnione w okresie od listopada 1967 r. do dnia 26 lutego 1968 r.Sąd Powiatowy w Lęborku postanowieniem z dnia 17 stycznia 1969 r. nie uwzględnił tego wniosku, a Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 lutego 1969 r. nie uwzględnił zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.Od powyższych postanowień Prokurator Generalny PRL założył na korzyść oskarżonego rewizję nadzwyczajną, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy niniejszej do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Lęborku w innym składzie, zarzucił obrazę art. 35 k.k. polegającą na odmowie wydania wyroku łącznego co do kar grzywny orzeczonych wyrokiem Sądu Powiatowego w Wejherowie z dnia 30 sierpnia 1968 r. Kp 390/68 i wyrokiem Sądu Powiatowego w Lęborku z dnia 11 września 1968 r. Kp 585/68, mimo że kary te zostały wymierzone za przestępstwa popełnione przed wydaniem przez sąd pierwszej instancji pierwszego z tych wyroków.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Zaskarżone postanowienia nie są słuszne, gdyż zostały wydane z obrazą art. 35 k.k., i dlatego nie mogą się ostać.Zgodnie z art. 35 k.k. warunkiem do wydania wyroku łącznego jest to, by czyny, za które sprawca został skazany prawomocnymi wyrokami, zostały popełnione przed wydaniem przez sąd pierwszej instancji pierwszego z tych wyroków; o innych przeszkodach do wydania wyroku łącznego przepisy tego artykułu nie wspominają. Wprawdzie - zgodnie z przyjętym orzecznictwem Sądu Najwyższego - nie można wydać wyroku łącznego na podstawie poszczególnych wyroków, w których wykonanie kar pozbawienia wolności warunkowo zawieszono [por. np. uchwałę z dnia 15 lutego 1959 r. VI KO 35/59 (OSN z 1960 r. zesz. IV, poz. 51) i wyrok z dnia 10 listopada 1958 r. I KRN 548/58 (OSPiKA z 1959 r. zesz. VI, poz. 172)], to jednak w każdym razie stanowisko to nie może się odnosić do orzeczonych tymi wyrokami kar grzywny, które ulegają wykonaniu bez względu na to, czy zastosowano art. 61 § 1 i 2 k.k. do kar pozbawienia wolności.Nie było zatem przeszkody do orzeczenia łącznej kary grzywny.Skoro zatem nie ma przeszkód do wydania wyroku łącznego co do kar grzywny, to nie można uznać za słuszne postanowień sądów obydwu instancji nie uwzględniających wniosku o wydanie wyroku łącznego.Mając więc powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.