V KRN 389/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Sutkowski. Sędziowie: dr K. Mioduski (sprawozdawca), Z. Neumann.Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Władysława N., oskarżonego z art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) i z art. 236 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej na korzyść przez Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 4 maja 1972 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Staszowie z dnia 10 listopada 1971 r.,uchylił zaskarżone wyroki w części skazującej na podstawie art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) oraz uchylił orzeczenie o karze łącznej, i w tym zakresie postępowanie umorzył (...).Uzasadnienie faktyczneWładysław N. oskarżony był o to, że:1) w dniu 6 marca 1971 r. w J., w stanie nietrzeźwości powoził wozem konnym na drodze publicznej,2) w miejscu i czasie, jak opisano w pkt 1, znieważył obelżywymi słowami pełniących służbę funkcjonariuszy MO Piotra J. i Jana C.Sąd Powiatowy w Staszowie wyrokiem z dnia 10 listopada 1971 r. uznał Władysława N. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, przy czym przyjął, że oskarżony był już skazany prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 1971 r. za przestępstwo polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, i za to na podstawie art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) w związku z art. 52 k.k. skazał go za czyn opisany w pkt 1 na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn opisany w pkt 2 na podstawie art. 236 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Łącznie wymierzono oskarżonemu Władysławowi N. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego. Sąd Wojewódzki w Kielcach wyrokiem z dnia 4 maja 1972 r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Wspomniane wyroki zaskarżył w drodze rewizji nadzwyczajnej na korzyść oskarżonego Minister Sprawiedliwości, zarzucając obrazę prawa materialnego, a w szczególności art. VI pkt 10 przep. wprow. k.w., polegającą na nieuwzględnieniu przez Sąd Wojewódzki obowiązującego w chwili orzekania stanu prawnego, i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie kary łącznej oraz skazanie oskarżonego Władysława N. na podstawie art. 28 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) i o umorzenie w tej części postępowania karnego na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 45 § 1 k.w.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Zgodnie z art. VI pkt 10 przep. wprow. k.w. z dniem 1 stycznia 1972 r. ustała moc obowiązująca przepisów art. 27 i 28 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434). Czyny dotychczas kwalifikowane jako występki z art. 28 cytowanej ustawy stały się z dniem 1 stycznia 1972 r. wykroczeniami, o których mowa w art. 87 k.w. Czyn zatem zarzucany oskarżonemu Władysławowi N. w pkt 1 stanowi z dniem wejścia w życie kodeksu wykroczeń wykroczenie określone w art. 87 § 2 k.w. Ze względu jednak na fakt, że od chwili popełnienia wykroczenia (od dnia 6 marca 1971 r.) do chwili rozpoznania sprawy przez Sąd Wojewódzki (do dnia 4 maja 1972 r.) upłynął okres ponad 1 roku, należy postępowanie o ten czyn na podstawie przepisów art. 45 § 1 k.w. i art. 11 pkt 6 k.p.k. umorzyć. W konsekwencji należy również uchylić zawarte w zaskarżonych wyrokach orzeczenie o karze łącznej jako bezprzedmiotowe.Przy okazji podnieść należy, że sądy obydwu instancji niesłusznie uznały przepis art. 52 k.k. za podstawę skazania oskarżonego Władysława N. Przepis art. 52 k.k. dotyczy jednej z okoliczności obciążających nie zmieniających ustawowego zagrożenia, a zatem nie ma powodu do powoływania tego przepisu ani w opisie przypisanego oskarżonemu czynu, ani jako podstawy skazania. Miejscem właściwym do powołania tego przepisu jest uzasadnienie wyroku w części dotyczącej wymiaru kary.