Z 14/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki (sprawozdawca). Sędziowie: płk M. Bieniaszewski, ppłk C. Gajewski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Bilicki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 marca 1972 r. na posiedzeniu zażalenia podprokuratora Prokuratury Pomorskiego Okręgu Wojskowego na postanowienie Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 12 lutego 1972 r. o zaliczeniu skazanemu Waldemarowi G. na poczet orzeczonej mu grzywny okresu jego tymczasowego aresztowania,w uwzględnieniu zażalenia prokuratora zaskarżone postanowienie uchylił.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie nie jest zasadne.Sąd I instancji, zaliczając w wyroku okres tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności, nie jest władny zmienić tego rozstrzygnięcia postanowieniem na podstawie przepisu art. 368 § 1 k.p.k.Przepis art. 360 § 2 k.p.k. stanowi, że wyrok skazujący powinien zawierać między innymi "rozstrzygnięcie co do kary ze wskazaniem w razie potrzeby zaliczonego na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania", powołany zaś przez Sąd I instancji przepis art. 368 § 1 k.p.k. dopuszcza możliwość orzekania o tym postanowieniem tylko wówczas, gdy wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w tej kwestii.Z treści przytoczonych wyżej przepisów wyraźnie wynika, że sąd władny jest orzec postanowieniem w sprawach unormowanych w k.p.k. tylko wtedy, gdy wyrok w ogóle nie zawiera tego rodzaju rozstrzygnięć. Jeżeli - jak to ma miejsce w konkretnym wypadku - wyrok rozstrzyga te kwestie błędnie (z naruszeniem przepisu art. 83 § 3 k.k.), to błąd ten może być naprawiony tylko przez instancję odwoławczą (w trybie rewizji nadzwyczajnej).Z tych powodów zaskarżone postanowienie nie może się ostać i powinno być zgodnie z zasadnym żądaniem prokuratora uchylone.