Z 14/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak (sprawozdawca). Sędziowie: płk W. Morawski, ppłk J. Jeż.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskoej: ppłk J. Szpilski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Waldemara M., oskarżonego z art. 312 § 1 k.k. w zbiegu z art. 214 § 1 i art. 212 § 1 k.k., po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 1978 r. zażalenia zastępcy prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w N. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 20 maja 1978 r. co do zwrotu sprawy w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierającego zażalenie,uwzględniając zażalenie, przekazał sprawę oskarżonego Waldemara M. Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w N. do rozpoznania na rozprawie.Uzasadnienie faktycznePodejmując decyzję o zwrocie akt sprawy oskarżonego Waldemara M. w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego sąd wywiódł, że czyni to: "(...) w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego w postaci błędnej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego przez pominięcie w zbiegu kumulatywnym z art. 312 § 1 k.k. przepisu art. 311 § 2 k.k. bądź art. 311 § 2 i 3 k.k. i nieprzedstawienie podejrzanemu w toku postępowania stosownego zarzutu," a więc z powodów określonych w art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k. Z treści tego wywodu, jak zresztą z całego uzasadnienia zaskarżonego potanowienia, wynika, że "istotnych braków postępownia przygotowawczego", o których jest mowa w cytowanym wyżej przepisie, sąd dopatruje się w "błędnej kwalifikacji prawnej" czynu zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia. Istotnych braków postępowania nie można jednak utożsamiać z błędną kwalifikacją prawną czynu, wspomniane bowiem braki odnosić należy do strony owodowej sprawy, natomiast kwalifikacja prawna czynu - to ocena prawna konkretnego zdarzenia faktycznego wyczerpującego znamiona czynu zabronionego. Jeżeli zatem sąd pierwszej instancji uznał, że w akcie oskarżenia błędnie oceniono pod względem prawnym czyn zarzucany oskarżonemu, to nie wychodząc poza ramy aktu oskarżenia i stosując się do wymagań wynikających z art. 346 k.p.k. mógł w oparciu o wyniki przewodu sądowego nie tylko zmienić tę ocenę na korzyść lub niekorzyść oskarżonego, ale również dokonać odmiennych ustaleń faktycznych zarzucanego oskarżonemu czynu i nadać mu swój własny opis.Mając to na względzie i nie dostrzegając w oparciu o materiały sprawy potrzeby uzupełnienia postępowania przygotowawczego dowodami, których przeprowadzenie na rozprawie byłoby znacznie utrudnione, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.