Z 32/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk Z. Wizelberg.Sędziowie: ppłk M. Bieniaszewski (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk B. Barancewicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym zażalenie Prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Poznaniu na postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 25 lipca 1969 r. w sprawie Ignacego W., któremu na zasadzie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) złagodzono do 1 roku i 6 miesięcy więzienia karę 3 lat więzienia, wymierzoną prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 1967 r. za przestępstwo z art. 203 k.k.Prokurator wnosił w swym zażaleniu o uchylenie postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 25 lipca 1969 r. wywodząc, że popełnione przez skazanego przy użyciu przemocy przestępstwo z art. 203 k.k. jest wyłączone spod działania ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii.Sąd Najwyższy postanowił uchylić postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 1969 r., mocą którego złożone przez prokuratora zażalenie skierowano do rozpoznania Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego, i przekazać sprawę do merytorycznego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w Poznaniu.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Z przepisu art. 13 ust. 2 w związku z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) wyraźnie wynika, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie amnestii wydane w stosunku do osób odbywających karę pozbawienia wolności, jeżeli nie zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej, rozpoznaje sąd wojewódzki lub sąd wojskowy w składzie trzech sędziów. Z treści tego przepisu wyraźnie również wynika, że zażalenie złożone przez prokuratora lub oskarżonego powinno być rozpoznane przez sąd wojskowy w składzie trzech sędziów jako sąd odwoławczy właściwy do rozstrzygnięcia danej sprawy pod względem merytorycznym, a nie jako organ orzekający w trybie art. 261 k.w.p.k., czyli organ wypowiadający tylko swój stosunek co do niesłuszności zażalenia. Na postanowienie wydane przez sąd w składzie trzech sędziów jako przez instancje odwoławczą nie przysługuje zwyczajny środek prawny i orzeczenie to może być zaskarżone tylko w trybie przewidzianym dla rewizji nadzwyczajnej.W rozpoznawanej sprawie Ignacego W. Sąd wbrew wymaganiom art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii nie rozstrzygnął zażalenia prokuratora pod względem merytorycznym, lecz w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 1969 r. wypowiedział tylko swoją opinię co do słuszności stanowiska zajętego przez sąd w postanowieniu z dnia 25 lipca 1969 r. o zastosowaniu amnestii i jednocześnie wskazał na potrzebę przedstawienia tego zażalenia do rozstrzygnięcia Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego.Niezależnie od powyższego uchybienia, polegającego na braku merytorycznego rozstrzygnięcia zażalenia prokuratora, postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 1969 r. dotknięte jest wadą niewłaściwej obsady sądu, który wydał to postanowienie. Przewodniczącym sądu, który zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii powinien był merytorycznie rozpoznać zażalenie prokuratora, był sędzia orzekający w tej sprawie w pierwszej instancji, a tymczasem w myśl art. 21 § 1 lit. g) k.w.p.k. powinien on być wyłączony od udziału w rozpoznaniu tej sprawy w związku ze złożonym zażaleniem prokuratora.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie wydane przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w Poznaniu dnia 1 sierpnia 1969 r. w związku z postanowieniem z dnia 25 lipca 1969 r. w sprawie skazanego Ignacego W. zostało wydane z naruszeniem art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii.