KO 2/53

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Józefa F., osk. z art. 257 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił przedstawione przez Sąd Wojewódzki w Olsztynie pytania prawne:1."Czy na postanowienie sądu powiatowego w przedmiocie zastosowania ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii (Dz. U. Nr 46, poz. 309) co do kar orzeczonych prawomocnym wyrokiem tego sądu i w przedmiocie nowej kary łącznej w myśl art. 13 ust. 1 tej ustawy służy zażalenie czy rewizja?",2."Czy orzeczenie sądu powiatowego w przedmiocie nowej kary łącznej ma być zaopatrzone w uzasadnienie?",3."Czy w szczególności wymaga uzasadnienia niezastosowanie w takim orzeczeniu amnestii co do kary grzywny?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneStosowanie ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii (Dz. U. Nr 46, poz. 309) do wyroków, które uprawomocniły się przed dniem wejścia w życie tej ustawy, odbywa się w trybie postępowania wykonawczego (art. 16 ust. 1 wymienionej ustawy i księga IX k.p.k.).W tym więc trybie następować musi zastosowanie w tych przypadkach przepisu art. 13 wspomnianej ustawy amnestyjnej. Sąd, który w danej sprawie zarządził wykonanie wyroku, wydaje postanowienie w przedmiocie darowania lub złagodzenia kar za poszczególne zbiegające się z sobą przestępstwa i w przedmiocie nowej kary łącznej. Art. 17 ust. 1 przytoczonej ustawy wyraźnie stanowi, że na wszelkie postanowienia w przedmiocie stosowania jej przepisów służy zażalenie. Ustawa nie zwalnia sądu od obowiązku uzasadniania postanowień tego rodzaju, gdy nie zapadły zgodnie z wnioskiem strony, któremu inna strona nie sprzeciwiła się (art. 44 § 1 lit. b i § 2 k.p.k.). Sąd powinien zatem uzasadnić również postanowienie, w którym nie zastosowano amnestii co do kary grzywny wymierzonej oskarżonemu.