IV KZ 233/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Polony.Sędziowie SN: I. Kazimierczak (spraw.), dr T. Majewski.przy udziale Prokuratora Prok. Gen.: F. Pasturczak.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie w sprawie: J. K. skazanego z art. 2 § 2 lit. b w zw. z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (poz. 228), po rozpoznaniu zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 7 października 1974 r., sygn. akt (...), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, postanowił:zmienić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej kary łącznej w ten sposób, że wymierza ją w wysokości 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Uzasadnienie faktyczneW chwili wejścia w życie ustawy o amnestii z dnia 18 lipca 1974 r. skazany J. K. miał do odbycia karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, na którą składało się:a)sześciokrotne skazanie z art. 2 § 2 lit. b w zw. z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (poz. 228) na kary po 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności (po uprzednim złagodzeniu ustawą o amnestii z 1969 r. podstawowych kar po 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności,b) skazanie z art. 4 § 1 m.k.k. na 3 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności (po uprzednim złagodzeniu ustawą o amnestii z 1969 r. podstawowej kary 5 lat pozbawienia wolności).Na mocy art. 3 pkt 2 ustawy o amnestii z dnia 18 sierpnia 1974 r. (Dz. U. Nr 27, poz. 159) Sąd Wojewódzki w R. postanowieniem z dnia 7 października 1974 r. złagodził karę wymierzoną z art. 4 § 1 m.k.k. o 1/3, tj. do 2 lat, 2 miesięcy i 20 dni, orzekając karę łączną w uprzednim wymiarze (9 lat), orzekając nadto, że kary orzeczone z art. 2 § 2 lit. b w zw. z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (poz. 228) nie podlegają amnestii.Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem skazanego J. K., w którym zarzuca bezpodstawne niezastosowanie amnestii do przestępstw z art. 2 § 2 lit. b w zw. z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. oraz niezłagodzenie kary łącznej, mimo iż jedna z kar poszczególnych (za przestępstwo z art. 4 § 1 m.k.k.) została z mocy amnestii złagodzona.W konkluzji zażalenie wnosi o:a) uchylenie zaskarżonego postanowienia,b)zastosowanie ustawy o amnestii z dnia 18 lipca 1974 r. do orzeczonych kar pozbawienia wolności za przestępstwa kwalifikowanego zagarnięcia mienia społecznego orazc)orzeczenie nowej kary łącznej w oparciu o pełną absorpcję.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie skazanego tylko częściowo jest zasadne. W tym mianowicie zakresie, że złagodzenie jednej z poszczególnych kar z mocy amnestii rzeczywiście nie może pozostać bez wpływa na karę łączną, o ile nie jest ona oparta na pełnej absorpcji (jak w danym wypadku).Stosując bowiem amnestię do kar poszczególnych, aby nie naruszać zasady słuszności i sprawiedliwości, powinien Sąd przy orzekaniu nowej kary łącznej zachować takie same proporcje między sumą kar poszczególnych a karą łączną, jakie zachodziły w ostatnim prawomocnym orzeczeniu, ustanawiającym karę łączną.Z tych zatem powodów Sąd Najwyższy zmienił wysokość kary łącznej na 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Natomiast podniesione w zażaleniu zarzuty, że Sąd Wojewódzki w R. bezpodstawnie nie zastosował amnestii z dnia 18 lipca 1974 r. do przestępstw z art. 2 § 2 lit. b w zw. z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (poz. 228) są bezzasadne.Błędny bowiem zażalenie wyraża pogląd, że skoro skazany w chwili popełnienia omawianych przestępstw, w rozumieniu obowiązującego wówczas prawa, nie był recydywistą - to i w chwili obecnej nim nie jest.W istocie zaś oskarżony został wtedy trafnie uznany za recydywistę. To tylko ustawa o amnestii z 1969 r. wprowadziła do pojęcia recydywy w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (poz. 228) korzystniejsze kryteria, które w warunkach oskarżonego umożliwiły mu skorzystanie z dobrodziejstwa amnestii z 1969 r., a natomiast zasady ustanowione w ostatniej amnestii takich możliwości nie wprowadzają, stanowiąc, że przestępstwa popełnione w warunkach określonych w art. 60 k.k. amnestii nie podlegają.W odniesieniu do skazanego J. K. tak pojęta recydywa wyłania się z następujących okoliczności:J. K. wyrokiem z dnia 5 czerwca 1961 r., sygn. akt (...), Sądu Wojewódzkiego w K. skazany został na karę łączną dożywotniego więzienia, między innymi za przestępstwa z art. 3 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (poz. 228) przy czym orzeczono kary, co najmniej po 8 lat i na poczet tych kar skazany przebywał w więzieniu od dnia 5 grudnia 1960 r. do dnia 20 października 1961 r., w którym to dniu zbiegł z więzienia.Tym samym skazany w związku z uprzednio popełnionymi przestępstwami odbył karę ponad 6 miesięcy i przed upływem 5 lat popełnił ścigane w niniejszej sprawie nowe przestępstwa podobne i umyślne, co wyłącza możliwość zastosowania przepisów ostatniej amnestii do kwalifikowanych przestępstw zagarnięcia mienia społecznego.Z tych względów orzeczono, jak wyżej.