II DIZ 27/21

Sygn. akt II DIZ 27/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Majchrowski (przewodniczący) SSN Mariusz Łodko SSN Paweł Zubert (sprawozdawca) w sprawie sędziego Sądu Okręgowego w K. B. M., po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2021 roku wniosku adw. R. B. – pełnomocnika sędziego Sądu Okręgowego w K. B. M. o stwierdzenie niewłaściwości Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego do rozpoznania zażaleń na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia z 12 października 2020 r., sygn. akt I DO 42/20, na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym postanowił: przekazać Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego wniosek adw. R.B. - pełnomocnika sędziego Sądu Okręgowego w K. B. M. z dnia 15 lutego 2021 roku o stwierdzenie niewłaściwości Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego do rozpoznania zażaleń na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia z 12 października 2020 r., sygn. akt I DO 42/20. UZASADNIENIE W dniu 14 września 2020 roku prokurator z Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej, w sprawie o sygn. akt PK XIV Ds (…), skierował do Sądu Najwyższego wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w K. B. M.. 2 Uchwałą z 12 października 2020 r., sygn. akt I DO 42/20, Sąd Najwyższy uwzględnił powyższy wniosek i zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego w K. B. M. za przestępstwa wskazane we wniosku (pkt I), zawiesił sędziego objętego wnioskiem w czynnościach służbowych (pkt II) i obniżył jej wynagrodzenie o 50% (pkt III), kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa (pkt IV). Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone w całości na korzyść sędziego B. M. przez jej pełnomocników - adwokata R. B. oraz sędziego Sądu Okręgowego w K. M. C.. W dniu 13 listopada 2020 roku akta sprawy wraz ze złożonymi środkami odwoławczymi wpłynęły do Wydziału II Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, gdzie zostały zarejestrowane pod sygn. II DO 120/20 (obecnie II DIZ 27/21). W dniu 17 lutego 2021 roku do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek adw. R.B. z dnia 15 lutego 2021 roku o stwierdzenie niewłaściwości Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego do rozpoznania zażaleń na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia z 12 października 2020 r., sygn. akt I DO 42/20 oraz o zawieszenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-791/19. Wniosek ten został oparty o zarzut dotyczący braku niezależności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego, a sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach. 3 Mając powyższe rozwiązanie ustawowe na uwadze należało wniosek adw. R.B. przekazać Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego celem nadania mu dalszego biegu. Z tego powodu Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.