II DIZ 57/21/2

Sygn. akt II DIZ 57/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Sławomir Niedzielak w sprawie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Najwyższego J. I., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Dyscyplinarnej, w związku z pismami sędziego Sądu Najwyższego Adama Rocha z dnia 19 stycznia 2022 r. i dnia 16 lutego 2022 r. o powstrzymaniu się od rozpoznania żądania sędziego Sądu Najwyższego Ryszarda Witkowskiego o wyłączenie od udziału w sprawie rozpoznania zażalenia obrońcy sędziego Sądu Najwyższego J. I. na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2021 r. sygn. akt I DI 3/21 o zezwoleniu na pociągnięcie wyżej wymienionego sędziego do odpowiedzialności karnej, na podstawie stosowanego a contrario art. 40 i 41 § 1 k.p.k postanawia: pozostawić pisma bez rozpoznania UZASADNIENIE Prezes kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie DIZ 57/21 wyznaczył sędziego Sądu Najwyższego Adama Rocha, do rozpoznania żądania sędziego Sądu Najwyższego Ryszarda Witkowskiego o wyłączenie od udziału w sprawie, której przedmiotem jest rozpoznanie zażalenia obrońcy sędziego Sądu Najwyższego J.I. na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2021 r. sygn. akt I DI 3/21 o zezwoleniu na pociągnięcie wyżej wymienionego do odpowiedzialności karnej (dla porządku, należy zauważyć, że do treści zarządzenia z dnia 20 grudnia 2021 r. o zmianie zarządzenia z dnia 2 17 września 2021 r. dot. wyznaczeniu składu orzekającego w sprawie II DIZ 57/21, wkradła się oczywista omyłka pisarska, polegająca na wskazaniu, że sędzia Ryszard Witkowski został wyznaczony w miejsce sędziego Jana Majchrowskiego do rozpoznania sprawy o sygn. akt II DIZ 42/21). W dniu 19 stycznia 2022 r. sędzia Adam Roch złożył oświadczenie, między innymi, następującej treści: „W związku z wyznaczeniem mnie zarządzeniem Prezesa SN kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej z dnia 12 stycznia 2022 roku do składu orzekającego w sprawie o sygn. II DIZ 57/21 do rozpoznania wniosku SSN R. Witkowskiego z dnia 12 stycznia 2022 roku, wskazuję, iż aktualne pozostaje moje oświadczenie złożone w ramach przedmiotowego postępowania w dniu 21 września 2021 roku (k. 1272 akt sprawy). Nadal za zasadne i konieczne uważam powstrzymanie się od rozpoznawania spraw dotyczących wyrażenia zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów, co w sposób pośredni dotyczy także przydzielonej mi do rozstrzygnięcia sprawy. Za mogące budzić wątpliwości ustrojowe uważam także podejmowanie decyzji wywołującej bezpośredni efekt dla ustalenia składu sądu ad quem przez sędziego, który wydawał orzeczenie w I instancji mające być przedmiotem kontroli odwoławczej (…).” Zarządzeniem z dnia 3 lutego 2022 r. Prezes kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego uznał wyżej cytowane oświadczenie za żądanie sędziego wyłączenia od rozpoznania sprawy. W dniu 16 lutego 2022 r. sędzia Adam Roch złożył kolejne oświadczenie – „W nawiązaniu do mojego oświadczenia złożonego w niniejszej sprawie w dniu 19 stycznia 2022 roku dodatkowo wskazuję, iż nie należy go odczytywać jako oświadczenia składanego w trybie art. 41-42 k.p.k. Brak jest wedle mojej oceny jakichkolwiek podstaw do rozważania istnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do mojej bezstronności”. W dniu 18 lutego 2022 r. Prezes kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej wydał zarządzenie, między innymi, następującej treści – „1.W związku z oświadczeniami 3 SSN Adama Rocha z dnia 16 lutego 2022 r. oraz z dnia 19 stycznia 2022 r., mając na względzie niejasności co do treści tychże oświadczeń, patrząc przez pryzmat powoływanej przez Sędziego decyzji Wiceprezesa TSUE, w związku z niezawisłością sędziego oraz niezależnością sądu (…), sprawę skierować na posiedzenie w przedmiocie rozważenia wyłączenia SSN Adama Rocha od rozpoznania sprawy (…)”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Oświadczenia sędziego Sądu Najwyższego Adama Rocha, zważywszy na ich treść, w oczywisty sposób nie stanowią - oświadczenia o zaistnieniu przesłanek wyłączenia sędziego, o których mowa w art. 40 k.p.k., ani też żądania, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k. Nie ma zatem żadnych podstaw do poddania ich rozpoznaniu w trybie przepisów Działu II, Rozdziału 2 Kodeksu postępowania karnego. Natomiast z uwagi na oczywistą odmowę wykonywania podstawowych konstytucyjnych obowiązków sędziego, powinny być przedmiotem ewentualnych działań służbowych właściwych organów Sądu Najwyższego.