I K 1153/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Dąb (sprawozdawca). Sędziowie: J. Dorsz, J. Majewski. Prokurator: Z. Pyrzakowski.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza S., osk. z art. 22 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 30 czerwca 1951 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3 i art. 388 k.p.k, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Rewizja oskarżonego zarzuca, miedzy innymi, obrazę art. 300 k.p.k. przez uznanie za dowód w sprawie, wbrew sprzeciwowi obrony, artykułu zamieszczonego w swoim czasie w piśmie "Trybuna Robotnicza", chociaż artykuł zamieszczony w gazecie, zgodnie z przepisami art. 91 § 3 k.k., nie może być uważany za dokument.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, miedzy innymi, następujący pogląd prawny:Zaliczenie w poczet materiału dowodowego notatki prasowej, zamieszczonej w piśmie codziennym, nie stanowi obrazy art. 300 k.p.k. Treść art. 91 § 3 k.k. nie jest tu miarodajna, albowiem zawiera ona jedynie ustawowe wyjaśnienie, jakiego rodzaju dokumenty znajdują się pod ochroną karno-prawną, nie zawiera natomiast wyjaśnienia pojęcia "dokumentu" w znaczeniu dowodu procesowego. Dowód z dokumentu w znaczeniu procesowym jest pojęciem znacznie szerszym, może być nim również artykuł lub notatka prasowa zamieszczona w piśmie codziennym, jeżeli ich treść ma znaczenie dla sprawy. W tym przypadku trafny byłby raczej zarzut błędnej oceny okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę wyroku w związku z tym, że Sąd dowodu tego nie ocenił samodzielnie, nie ustalił, czy treść notatki zawierała fakty prawdziwe i ścisłe, ani nawet kto był jej autorem, przyjął natomiast treść jej, zawierającą zarzuty przeciwko oskarżonemu, za dowód sam w sobie. Nie pozostało to oczywiście bez wpływu na ocenę zeznań niektórych świadków, względnie innych dowodów, a więc i na treść orzeczenia o winie...