III KR 112/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN W. Komorniczak.Sędziowie SN: J. Mikos, W. Ochman (spr.).Protokolant: B. Skirzyńska.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Kaniewski.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna po rozpoznaniu sprawy Marty P., oskarżonej z art. 200 § 1 i 201 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lesznie z dnia 22 listopada 1976 r., sygn. II K 8/76,1)utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,2)zasądza od skazanej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego i opłatę w kwocie 32.000 (trzydzieści dwa tysiące) złotych.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Lesznie z dnia 22 listopada 1976 r. osk. Marta P. na podstawie art. 201 w zw. z art. 200 § 1 i 58 k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 3 k.k. oraz na podstawie art. 36 § 3, 40 § 1 pkt 3, 44 § 1 i art. 46 § 1 pkt 2 k.k., skazana została na kary: 6 lat pozbawienia wolności, 50.000 zł grzywny, pozbawienia praw publicznych na okres lat 3 i konfiskatę mienia w części w postaci jej udziału w małżeńskiej wspólnocie ustawowej, z zaliczeniem na poczet wymienionej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od dnia 31 października 1972 r. do dnia 1 lipca 1974 r. oraz z zasądzeniem z urzędu odszkodowania pieniężnego w kwocie 229.058,33 zł na rzecz WZSR "S." w L. - za to, że w czasie od stycznia 1969 r. do dnia 26 września 1972 r. w K. jako starszy referent sprzedaży materiałów budowlanych Powiatowego Związku Gminnych Spółdzielni "S." w K. nie ujmowała w raportach pieniężnych wszystkich kwitów sprzedaży materiałów budowlanych i systematycznie przywłaszczała sobie pochodzące z utargów pieniądze, za których ochronę była odpowiedzialna w związku z pełnioną w prowadzonym przez siebie Punkcie Sprzedaży Detalicznej funkcją sprzedawcy i jednocześnie kasjerki, zagarniając ogółem kwotę 229.058,33 zł na szkodę wyżej określonej jednostki gospodarki współmiernej.W tymże wyroku Sąd Wojewódzki wymierzył osk. Marcie P. łączną karę grzywny w wysokości 50.000 zł, z zamianą w razie jej nieuiszczenia w terminie na zastępczą karę pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności jako równoważny 150 zł grzywny - biorąc za podstawę tej kary grzywnę wymierzoną w sprawie niniejszej w wysokości 50 000 zł oraz w wyroku prawomocnym tegoż Sądu z dnia 12 marca 1972 r. w sprawie II K 7/75 w wysokości 2.000 zł za czyn z art. 225 § 1 k.k.Wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżony został przez obrońcę oskarżonego (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Rewizja przywiązuje duże znaczenie do dokumentów w postaci kartotek magazynowych, które zaginęły po tymczasowym aresztowaniu oskarżonej.W związku z tym stanowiskiem rewizji należy podnieść, że dokumenty w postaci kartotek magazynowych jako dokumenty o charakterze formalnym i pomocniczym, nie mają istotniejszego znaczenia w sprawie.Podstawowe znaczenie w sprawie mają natomiast dokumenty źródłowe, merytoryczne, w postaci kwitów sprzedaży i raportów sprzedaży oraz raportów magazynowych. Te dokumenty były przedmiotem weryfikacji, konfrontacji i oceny biegłego oraz lustratorów CRS "S.".Zarzut braku analizy dokumentów źródłowych i pominięcia oceny dowód i dokumentów przez Sąd Wojewódzki, nie jest uzasadniony.Sąd Wojewódzki przeprowadził w uzasadnieniu wyroku analizę i ocenę dokumentów źródłowych w takim zakresie, w jakim było to konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy, a szczególnie dla ustalenia zakresu odpowiedzialności osk. M.P.Jeżeli Sąd Wojewódzki oparł swe ustalenia w znacznej mierze na wynikach badania dokumentów przez biegłego i jeżeli uznał, że analiza tych dokumentów przeprowadzona przez biegłego była prawidłowa, a więc obiektywna i pełna, to nie można zarzucić sądowi, iż ponownie i samodzielnie analizy takiej nie przeprowadził. Opinia biegłego w tym przypadku stanowi jeden z bardzo istotnych dowodów w sprawie i nie jest wyłączona spod kontroli i oceny Sądu w granicach przepisu art. 4 § 1 k.p.k.Sąd Najwyższy ustosunkowywał się już poprzednio do problemu dowodu z dokumentów źródłowych w sprawie i nie zachodzi potrzeba ponownie zajmowania stanowiska w tym względzie.Jeżeli chodzi o ocenę innych dowodów ujawnionych i przeprowadzonych na rozprawie przez Sąd Wojewódzki, to Sąd ten w uzasadnieniu wyroku przedstawił i uzasadnił swoje stanowisko w sposób dostatecznie jasny i przekonywający. (...)