I K 2/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Michała N., osk. z art. 191 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 8 listopada 1952 r., na podstawie art. 375, art. 383 pkt 2 i 3 i art. 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok, oskarżonego Michała N. uznał za winnego tego, że wyłudził od notariusza poświadczenie nieprawdy, przedstawiając mu fikcyjny odpis maszynowy swego dyplomu uniwersyteckiego na inne nazwisko, a następnie używał tego odpisu poświadczonego przez notariusza i za to, na podstawie art. 193 k.k. skazał go na karę jednego roku więzienia (...).Sąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy wyrokiem z dnia 8 listopada 1952 r. uznał Michała N. za winnego tego, że po przerobieniu odpisu dyplomu uniwersyteckiego przez wpisanie fałszywego nazwiska i wyłudzeniu notarialnego poświadczenia tego odpisu używał za autentyczne uzyskanych na tej podstawie świadectw tożsamości i za ten czyn skazał oskarżonego Michała N. na trzy lata więzienia (...).Rewizja oskarżonego zarzuca, między innymi, obrazę prawa materialnego przez błędne zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu czynu jako przestępstwa z art. 191 k.k., podczas gdy czyn ten wyczerpuje jedynie znamiona przestępstwa z art. 193 k.k. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Słuszny jest zarzut rewizji, że przypisany oskarżonemu czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 193 k.k.Sporządzenie przez oskarżonego odpisu dyplomu, w którym oskarżony zmienił swoje nazwisko, nie jest przerobieniem świadectwa, gdyż tego rodzaju odpis nie może być uznany za dokument w rozumieniu art. 191 k.k.Jeśli jednak oskarżony sporządzony przez siebie odpis przedstawił notariuszowi i w sposób podstępny wyłudził poświadczenie jego zgodności z oryginałem dyplomu, a następnie używał tego świadectwa, to popełnił on przestępstwo przewidziane w art. 193 k.k.