I K 348/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza Z., osk. z art. 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego Warszawa-Praga z dnia 4 sierpnia 1952 r., zmienionego co do wymiaru kary wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 2 marca 1953 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 oraz art. 394, 396, 400 k.p.k. uchylił zaskarżone wyroki i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu Warszawa-Praga do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego Warszawa-Praga z dnia 4 sierpnia 1952 r., częściowo zmienionego wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy, jako rewizyjnego, z dnia 2 marca 1953 r., Tadeusz Z. uznany został za winnego tego, że wyłamał wraz z innymi sprawcami drzwi do szafy w restauracji X. i zabrał z tejże szafy w celu przywłaszczenia na szkodę Krystyny N., Stanisławy K. i Stanisławy P. trzy płaszcze oraz inną garderobę wartości około 4.000 zł i za ten czyn na podstawie art. 60 i 257 § 1 k.k. skazany został na karę 4 lat więzienia (...).Rewizja Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, opierając się na przepisie art. 371 pkt 2 i 3 k.p.k., zarzuca zaskarżonym wyrokom błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyżej wymienionych wyroków i w związku z tym wnosi o ich uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu Warszawa-Praga.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Jak wynika z uzasadnień wyżej wymienionych wyroków Sądu Powiatowego i Sądu Wojewódzkiego, Sądy te oparły orzeczenie o winie oskarżonego na jego przyznaniu się do winy, złożonym w toku śledztwa, przyjmując, iż jego odmienne wyjaśnienia złożone na rozprawie sądowej w Sądzie Powiatowym, w których do winy dokonanej kradzieży nie przyznał się, nie są prawdziwe.W myśl przepisu art. 296 k.p.k. sąd orzekający może za zgodą stron nie przeprowadzać postępowania dowodowego lub przeprowadzić je częściowo wtedy tylko, jeśli wyjaśnienia oskarżonego, przyznającego się do winy nie budzą wątpliwości. Z powyższego wynika, iż należy w dążeniu do wykrycia prawdy obiektywnej skontrolować nawet przyznanie się oskarżonego do winy złożone na rozprawie. Skoro przeto oskarżony na rozprawie sądowej nie przyznał się do winy, to jego przyznanie w toku zeznań złożonych w śledztwie może budzić wątpliwości.Rzeczą sądów orzekających było w celu prawidłowej oceny sprawy pod względem prawnym wyjaśnić z dostateczną pewnością stronę faktyczną sprawy. Sądy orzekające dysponowały uzupełniającym materiałem dowodowym w sprawie w postaci zeznań świadka Krystyny N., poszkodowanej w sprawie. Należałoby również uzupełnić ten materiał w drodze przesłuchania i innych osób, wymienionych w wyjaśnieniach oskarżonego. Ponadto należałoby ustalić treść wyroku, o którym mowa w protokole rozprawy sądowej i w uzasadnieniu wyroku Sądu Powiatowego w sprawie oskarżonego Tadeusza Z., toczącej się w Sądzie Powiatowym w Lublinie, ewentualnie nawet zażądać właściwych akt, a to wobec obrony oskarżonego, iż w tej sprawie był on oskarżony o czyn popełniony w tym samym dniu.W tym stanie rzeczy, skoro Sądy wyrokujące dopuściły się wyżej wymienionych uchybień, Sąd Najwyższy uchylił oba zaskarżone wyroki i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Powiatowemu Warszawa-Praga.