I K 400/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia G. Auscaler. Sędziowie: J. Dorsz (sprawozdawca), J. Majewski. Prokurator: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Macieja K. i Władysława G., oskarżonych z art. 36 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 25 lutego 1952 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 25 lutego 1952 r. oskarżeni Maciej K. i Władysław G. zostali uznani za winnych tego, że brali udział w związku, którego istnienie i cele miały pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej, przy czym oskarżony Maciej K. pełnił w tym związku funkcję kierowniczą i za to z mocy art. 36 m.k.k. zostali skazani oskarżony Maciej K. na karę 2 lat więzienia, a oskarżony Władysław G. na karę jednego roku więzienia.Od powyższego wyroku oskarżeni K. i G. założyli rewizję, zarzucając obrazę art. 36 m.k.k. przez skazanie ich z mocy tego przepisu, jakkolwiek w działaniu obu oskarżonych brak cech przestępstwa z tego artykułu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Związkiem w rozumieniu art. 36 m.k.k. jest takie porozumienie ludzi, które posiada więź organizacyjną o charakterze pewnej stałości, czym różni się ono od zgromadzenia, zebrania lub zbiegowiska. Istotną cechą takiego związku jest to, aby jego istnienie, ustrój albo cel pozostały tajemnicą wobec władzy państwowej; nie jest natomiast konieczne, aby związek miał na względzie działalność przestępną. Do zastosowania zatem wymienionego artykułu wystarcza stwierdzenie udziału w takim związku oraz tego, że sprawca zdawał sobie sprawę, iż istnienie, ustrój lub cel związku ma pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej.Skoro Sąd Wojewódzki ustalił istnienie porozumienia osób związanych przysięgą właśnie w celu zachowania tego porozumienia w tajemnicy, która to przysięga wskazywała na organizacyjną więź uczestników porozumienia i na jego pewną stałość, zwłaszcza że uczestnicy mieli do dyspozycji szyfr, to takie porozumienie uznać należało za związek w rozumieniu art. 36 m.k.k. Skoro zaś udział obu oskarżonych G. i K. wraz z innymi w związku został udowodniony, a obaj oskarżeni wiedzieli, że związek ten ma pozostać w tajemnicy przed władzą państwową, to skazanie ich z mocy art. 36 m.k.k. było słuszne i uzasadnione.Okoliczność, iż niektórzy z uczestników związku odstąpili od swych zamiarów wyjazdu w teren, gdzie związek miał działać, i żadnej działalności jako uczestnicy tego związku nie rozwinęli, nie jest istotna, gdyż dla bytu przestępstwa z art. 36 m.k.k. wystarcza, że sprawca świadomie należał do takiego tajnego związku.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.