I K 47/50

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury na rozprawie rewizyjnej dnia 12 kwietnia 1951 r. w sprawie Ireny S., osk. z art. 235 § 2 k. k. po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Generalnego Prokuratora R. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w P. Nr K. 365/49 z dnia 16 maja 1950 r. na podstawie art. 394 - 396, 400 i 388 § 1 k. p. k. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w P.Uzasadnienie faktyczneSąd Okręgowy w O. wyrokiem z 9 grudnia 1949 r. uniewinnił oskarżoną Irenę S. z oskarżenia o to, iż dnia 28 sierpnia 1949 r. w O. lekkomyślnie spowodowała trwałe kalectwo Urszuli D., a mianowicie utratę prawego oka powodując wypał przez nieostrożne obchodzenie się z naładowaną wiatrówką.Wyrok ten zaskarżył Prokurator rewizją, lecz Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 16 maja 1950 r. zatwierdził zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego.Od opisanego wyroku Sądu Apelacyjnego założył Generalny Prokurator Rzeczypospolitej rewizję nadzwyczajną, w której zarzucił obrazę art. 320 i 339 tegoż kodeksu w związku z art. 14 § 2 i 235 § 2 k. k., polegającą na błędnej ocenie okoliczności faktycznych sprawy, w której wyniku oskarżona została bezpodstawnie uniewinniona, pomimo istnienia dostatecznych dowodów jej winy.Rewizja nadzwyczajna zarzuca w szczególności, że: wyrok uniewinniający zapadł wskutek nie wysnucia przez Sąd wniosków nieodzownych w świetle okoliczności faktycznych sprawy, a nawet poczynionych w wyroku ustaleń, że przystąpienie przez oskarżoną do samodzielnego ładowania broni automatycznej, jaką jest wiatrówka, pomimo zupełnego braku jakichkolwiek umiejętności w tym zakresie, już samo przez się było daleko posuniętą nieostrożnością.Tym większą nieostrożnością było manipulowanie w tych warunkach naładowaną bronią w pozycji zwróconej do innej osoby siedzącej, jak to Sąd ustalił, obok w odległości zaledwie paru metrów.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Apelacyjny ustalił, iż oskarżona rozpoczynając ładowanie wiatrówki nie trzymała jej skierowanej wprost do pokrzywdzonej D., lecz że dopiero w chwili wyprostowania do linii kolby przybrała lufa fatalny kierunek w stronę jej oka i przyczyną wypadku był samoczynny wystrzał z wiatrówki, który jakkolwiek się zdarza, lecz jest zjawiskiem niezmiernie rzadkim, nieznanym oskarżonej, która krytycznego dnia po raz pierwszy strzelała z wiatrówki.Ustalenie o tym, iż przyczyną wypadku był samostrzał nie znajduje jednak dostatecznego oparcia w przewodzie sądowym. Dla ustalenia tej okoliczności należało, zgodnie z art. 8 k. p. k., zażądać opinii biegłego rusznikarza, który po zapoznaniu się z wynikiem dowodów i ew. oględzinach wiatrówki winien wyrazić opinię co do przyczyny wystrzału, kierunku w jakim wiatrówka była zwrócona w czasie jej nabijania i treści wyjaśnień oskarżonej.Brak ten powoduje potrzebę uchylenia zaskarżonego wyroku.Przy ponownym rozpoznaniu należy rozważyć czy manipulowanie bronią palną w danych warunkach w pozycji, która zostanie ustalona przy uwzględnieniu opinii biegłego, w pobliżu siedzącej osoby - nie stanowiło nieostrożności w rozumieniu art. 14 § 2 k. k.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.