I K 978/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kapitaniak (sprawozdawca). Sędziowie: T. Cyprian, S. Rybczyński. Prokurator: P. Kernowa.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Korneli Z. i Władysławy D. oskarżonych z art. 23 Rozp. Prezydenta R.P. z dn. 23.XII.1927 r., z art. 1 § 1 ustawy z dn. 28.III.1952 r. i z art. 23 § 1 Rozp. Prezydenta R.P. z dn. 25.XII.1952 r., po rozpoznaniu założonych przez oskarżone rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 1952 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3 i art. 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonej Władysławy D. zarzuca między innymi: obrazę przepisów art. 315-318 k.p.k., polegającą na tym, iż Sąd orzekający w dniu 16.VI.1952 r. zamknął przewód sądowy a w dniu 19 czerwca 1952 r. z obrazą art. 318 k.p.k. odczytał cały wyrok z uzasadnieniem na piśmie, nie udzieliwszy oskarżonym ostatniego słowa.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Słuszny jest zarzut rewizji oskarżonej D. Sąd Wojewódzki istotnie wydał wyrok bez wysłuchania ostatniego słowa oskarżonych, co wynika wyraźnie z porównania protokołów rozpraw z dnia 16 i 19 czerwca 1952 r. Przepis procesu karnego przewidujący udzielenie oskarżonemu ostatniego słowa poprzedzającego naradę sądową nie jest tylko przepisem porządkowym, ale stanowi jedną z gwarancji praw oskarżonego w procesie karnym; naruszenie tego przepisu powoduje konieczność uchylenia wyroku. Ostatnie słowo daje oskarżonemu możność ustosunkowania się do przeprowadzonego przewodu sądowego, do głosów oskarżyciela publicznego i obrońców oraz powinno być ono wzięte pod uwagę przez sąd na naradzie, a może nawet spowodować wznowienie przewodu sądowego.Prawo oskarżonego do obrony, które w państwie ludowym z normy procesowej podniesione zostało do godności normy konstytucyjnej, nakazuje sądowi ścisłe przestrzeganie uprawnień oskarżonego w procesie jako podstawowych zasad procesu karnego w państwie ludowym.Wobec konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku z podanych wyżej względów nie zachodzi potrzeba rozważania dalszych zarzutów rewizji.