I KK 308/26

I KK 308/26 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026r. w sprawie A.L. skazanego za przestępstwo z art. 258§1 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2026r., sygn. akt II AKa 307/24, zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2024r., sygn. akt III K 129/23 postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym. W pierwszym jej zarzucie skarżący wskazał na rażące naruszenie przez Sąd II instancji prawa materialnego w postaci art. 258§1 k.k. Rzecz jednak w tym, że Sąd Odwoławczy dokonał jedynie niewielkiej modyfikacji czynu przypisanego skazanemu (polegającej na przyjęciu, że w skład zorganizowanej grupy przestępczej wchodziły, poza oskarżonym i K.F., także inne I KK 308/26 2 nieustalone osoby) oraz w istocie dokonał sprostowania omyłki pisarskiej poprzez przyjęcie, że podstawę wymiaru kary wymierzonej A.L. za czyn z art. 258§1 k.k. stanowi ten właśnie przepis, nie zaś błędnie przyjęty przez Sąd Rejonowy - art. 258§3 k.k. Z orzeczenia Sądu meriti od początku jasno wynikało, że skazany swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 258§1 k.k., zaś Sąd Apelacyjny nie dokonywał w tej przestrzeni żadnych nowych czy odmiennych ustaleń faktycznych, podczas gdy w zarzucie kasacyjnym podważane są w rzeczywistości ustalenia faktyczne dotyczące udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, poczynione wszak przez Sąd I instancji. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd Apelacyjny nie mógł okazać się skuteczny. Należy też pamiętać, że zawsze bazą dla zarzutu naruszenia prawa materialnego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które w niniejszej sprawie są konsekwentnie przez obronę podważane. Przechodząc do drugiego ze sformułowanych zarzutów, a mianowicie naruszenia przez Sąd Odwoławczy prawa procesowego, a konkretnie art. 433§2 k.p.k., które miało wynikać z braku rozważenia przez ten Sąd zarzutu apelacji dotyczącego uchybienia przez Sąd meriti art. 7 k.p.k., należy zważyć, że i ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że w uzasadnieniu zarzutu kasacyjnego w większości powielono motywy pisemne zwyczajnego środka odwoławczego. Ponadto, w treści zarzutu wskazano na błędne przyjęcie przez Sąd istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, podczas gdy w treści uzasadnienia kasacji rozległy fragment rozważań stanowi polemikę odnośnie do ustaleń faktycznych dotyczących ilości środków odurzających będących przedmiotem obrotu. Skarżący zasadniczo nie podjął się wykazania konkretnych uchybień po stronie Sądu Odwoławczego. Wskazał natomiast, że na poparcie wersji o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej Sąd ten przytoczył „wewnętrznie sprzeczne” zeznania K.B., nie wykazał istnienia struktur o cechach spełniających definicję zorganizowanej grupy przestępczej, w tym pełnionych przez jej rzekomych członków ról i łączących ich więzi. Lektura uzasadnienia Sądu II instancji, w powiązaniu z motywami pisemnymi Sądu Okręgowego, nie pozwala jednak na podzielenie tego zarzutu. Sąd Apelacyjny odniósł się bowiem do wszystkich zarzutów apelacji i uczynił to w sposób jasny i wyczerpujący. Wyjaśnił on, dlaczego nie podzielił I KK 308/26 3 poszczególnych zarzutów zwyczajnego środka odwoławczego, a jego rozważania w tej przestrzeni nie rażą dowolnością, niespójnością, czy brakiem logiki. Odnosząc się do zarzutu obrońcy skazanego A.L. związanego z istnieniem zorganizowanej grupy przestępczej, Sąd przede wszystkim odesłał do rozważań poczynionych wcześniej odnośnie do tożsamego zarzutu postawionego przez obrońcę współoskarżonego K.F. W tym fragmencie uzasadnienia Sąd przeprowadził logiczny wywód dotyczący omawianej problematyki, a na poparcie swoich twierdzeń przytoczył materiał dowodowy, z którego wynikały określone okoliczności. Wskazał on na role pełnione przez poszczególne osoby w procederze, na utworzenie w jego ramach określonej struktury, podziału zadań oraz przewodnią rolę i zwierzchnictwo K.F. Czyniąc te ustalenia Sąd oparł się nie tylko na zeznaniach K.B., ale także wyjaśnieniach samych skazanych – K.F. i A.L. oraz na zabezpieczonych rozmowach K.F. przez komunikator internetowy z osobą, z którą nawiązał współpracę w celu pozyskiwania środków odurzających do dalszej dystrybucji. Zeznania K.B., wbrew twierdzeniom skarżącego, znajdują w tej korespondencji potwierdzenie i nie sposób uznać je za niespójne z tej tylko przyczyny, że raz nazwał on nieustalonego mężczyznę o pseudonimie M. współpracownikiem, innym zaś razem wspólnikiem K.F. Jego depozycje, w powiązaniu z utrwaloną na zrzutach ekranu konwersacją, potwierdzają, że w proceder zaangażowanych było więcej osób, które sam K.F. nazywał „swoimi ludźmi”, „swoimi pracownikami”, czy ostatecznie jego „zespołem”. Tym samym również ustalenie, że skazani działali z innymi nieustalonymi osobami znajduje pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym. Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. SSN Jerzy Grubba [WB] [r.g.] I KK 308/26 4