I KK 394/23

I KK 394/23 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu bez udziału stron sprawy P. B. skazanego za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt VII Ka 287/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Nowej Soli z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1517/19 na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. postanowił: 1. pozostawić kasację bez rozpoznania; 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 1517/19, Sąd Rejonowy w Nowej Soli skazał P. B. na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt VII Ka 287/23. Kasację od wyroku sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zarzucając rażącą obrazę przepisów postępowania w postaci art. 433 § 2 k.p.k. i art. I KK 394/23 2 457 § 3 k.p.k., mającą istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja ta została przyjęta i przekazana celem rozpoznania właściwemu składowi Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego P. B. okazała się niedopuszczalna z mocy samego prawa i wobec jej nieprawidłowego przyjęcia należało pozostawić ją bez rozpoznania. Stosownie do dyspozycji art. 523 § 1 i 2 k.p.k., kasację na korzyść skazanego strony procesowe mogą wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, bądź też z powodu wystąpienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie podmiotów specjalnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.). W niniejszej sprawie P. B. został skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Tym samym rodzaj wymierzonej kary ograniczał możliwość wystąpienia w tej sprawie z nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia na korzyść skazanego przez stronę procesową do zaistnienia tzw. bezwzględnych przyczyn uchylenia wyroku. Takich zarzutów obrońca nie sformułował, a nie dostrzegł ich także z urzędu Sąd Najwyższy. Kasacja nie została wniesiona przez jeden z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k., a zatem nie spełnia ona wymagań ustawowych określonych w przepisie art. 523 § 2 k.p.k. Powyższe prowadzi do jednoznacznej konkluzji, iż jej wniesienie w takiej konfiguracji procesowej było niedopuszczalne z mocy ustawy. Wobec jej błędnego przyjęcia, Sąd Najwyższy zobligowany był zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. do pozostawienia jej bez rozpoznania na posiedzeniu bez udziału stron. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 430 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. (M.R.) I KK 394/23 3 [ał]