I KK 439/22

Sygn. akt I KK 439/22 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kapiński w sprawie R. O. uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 231§2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 19 grudnia 2022 r., kasacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt IV Ka 168/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 31 stycznia 2022 r., sygn. akt II K 1093/18, postanowił: 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne; 2. obciążyć oskarżycieli posiłkowych I. S. i R. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających, zaś w części dotyczącej kasacji wniesionej przez prokuratora kosztami tymi obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Legnicy wyrokiem z dnia 31 stycznia 2022 roku sygn. akt II K 1093/18 uniewinnił R. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Apelacje od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego M. C. wnieśli prokurator i pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych. Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 19 maja 2022 roku, sygn. akt IV Ka 168/22 po rozpoznaniu apelacji zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. 2 Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy wniósł pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zarzucając mu” 1. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a to art. 231§2 k.k. polegającego na błędnej wykładni przywołanego przepisu poprzez wyrażenie poglądu, że prowadzenie egzekucji mimo zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz uchylenia wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Legnicy z dn. 23.06.2004r., a tym samym bez tytułu wykonawczego nie stanowi przekroczenia uprawnień w rozumieniu art. 231 §2 k.k., a w konsekwencji w tym zakresie podzielenie poglądu Sądu Rejonowego i utrzymanie w mocy wyroku tego Sądu, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa wskazywała na przypisanie odpowiedzialności karnej R. O.; 2. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a to art. 231§2 k.k. polegającego na błędnej wykładni przywołanego przepisu poprzez wyrażenie poglądu, że ustalenie przez oskarżonego kosztów niezbędnych do celowego przeprowadzenia egzekucji wedle wysokości egzekwowanego świadczenia, a nie stosownie do wysokości wyegzekwowanej po myśli art. 45 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji a w konsekwencji w tym zakresie podzielenie poglądu Sądu Rejonowego i utrzymanie w mocy wyroku tego Sądu, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa wskazywała na przypisanie odpowiedzialności karnej R. O.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art 535 § 3 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 519 kpk kasacja strony jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania przez ten sąd zwykłego środka odwoławczego. 3 Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że celem postępowania kasacyjnego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku kasacji wnoszonej przez stronę rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k., musi być dotknięte orzeczenie sądu odwoławczego, a nie sądu pierwszej instancji. Skoro tak, to zarzuty kasacyjne, jeżeli mają spełniać ten warunek, nie mogą sprowadzać się do powtórzenia zarzutów stawianych w apelacji, lecz muszą wskazywać bądź to na pominięcie któregoś z zarzutów apelacyjnych przez sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej bądź też na ich wadliwe rozpoznanie w toku tej kontroli. Muszą przy tym w sposób precyzyjny wskazywać, na czym miałyby polegać rażące błędy w przebiegu kontroli odwoławczej. Postępowanie kasacyjne nie jest postępowaniem, które ma ponawiać kontrolę odwoławczą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2021 r., sygn akt IV KK 179/21). W przedmiotowej sprawie, chociaż formalnie podnoszone zarzuty rażącej obrazy prawa materialnego tj. art. 231§2 k.k. spełniają wymogi zarzutów kasacyjnych, to jednak uznać należy, że w istocie każdy z tych dwóch zarzutów postawianych przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych dotyczy uchybień jakich miał się dopuścić sąd I instancji, a nie sąd odwoławczy. Wskazać zatem należy, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przez sąd odwoławczy prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie i są oczywiście bezpodstawne, bowiem sąd ten w ogóle tych przepisów bezpośrednio nie stosował, a zatem nie mógł ich naruszyć. Wydając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy wyrok sądu I instancji, sąd odwoławczy nie stosuje bowiem wprost przepisów prawa materialnego będących podstawą przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt III KK 386/21). Należy także uznać, że Sąd Okręgowy w Legnicy działając jako sąd odwoławczy dokonał w sposób prawidłowy instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. Sąd ten 4 w sposób właściwy, rzetelnie i na wystarczającym poziomie szczegółowości odniósł się do zarzutów zawartych w apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych jak i prokuratora, a zatem w pełni i w sposób prawidłowy zrealizował obowiązki wynikające z przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, co wynika z pisemnych motywów wyroku. Sąd odwoławczy trafnie uznał, że zarzuty postawione w apelacji w zakresie naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego nie były zasadne i ten swój pogląd uzasadnił w sposób logiczny i przekonujący (str. 5-10 uzasadnienia). Analiza przedmiotowej kasacji oraz jej uzasadnienie uprawnia więc Sąd Najwyższy do wniosku, że podniesione w niej zarzuty zostały sformułowane instrumentalnie celem ponowienia zwykłej kontroli odwoławczej dokonanej przez Sąd Okręgowy w Legnicy. Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zaś na podstawie art. 636§1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. [as] l.n