I KK 498/22

Sygn. akt I KK 498/22 POSTANOWIENIE Dnia 1 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie R. K. skazanego za czyn z art. 63 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 lutego 2023r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim z dnia 20 lipca 2020r., sygn. akt II K 166/17, zmienionego w części wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 marca 2022r., sygn. akt XVII Ka 195/21 na podstawie art. 532§1 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIE Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe jedynie, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, podnosząc też, że wniosek ten powinien zawierać dodatkową argumentację wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności podniesionego w skardze zarzutu i przez to nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania. 2 Wniosek sporządzony w niniejszej sprawie nie zawiera argumentacji, która przemawiałaby za wstrzymaniem wykonania zapadłego orzeczenia. Jego autor akcentuje powagę postawionych w sprawie zarzutów. Na obecnym etapie nie można ich jednak potraktować jako oczywiście zasadnych. Zarzuty te nie mają charakteru bezwzględnych przesłanek odwoławczych, natomiast podważają prawidłowość dokonanej kontroli odwoławczej, w tym przez pryzmat zarzutów apelacji dotyczących uchybień proceduralnych Sądu I instancji, czy naruszeń prawa materialnego. Ocena zasadności tych zarzutów nie może być jednakże jednoznaczna, skoro w odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sam zaś fakt złożenia kasacji nie może obligować Sądu Najwyższego do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania kary, bowiem nie można zapominać, że w sprawie zapadł prawomocny, a więc wykonalny wyrok. Mimo przywołania w uzasadnieniu zarzutu stosownych judykatów dotyczących wymogów wniosku o wstrzymanie orzeczenia w trybie art. 532 k.p.k., obrońca nie przytoczył żadnej argumentacji na okoliczność, że bezzwłoczne wykonanie orzeczenia skutkowałoby dla skazanego niezwykle dolegliwymi i nieodwracalnymi konsekwencjami. Wykonanie kary o charakterze izolacyjnym zawsze wiąże się z negatywnymi skutkami dla skazanego i jego najbliższych, zaś nieuchronność jej wykonania sprawia, że z odpowiednim wyprzedzeniem winno się powziąć kroki w celu zminimalizowania tych ujemnych konsekwencji. Wszystko powyższe powoduje, że wniosek obrony nie zasługiwał na uwzględnienie. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.