I KO 253/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch. Sędziowie: S. Kalinowski, S. Pławski (sprawozdawca).Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Antoniny K. osk. z art. 190 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, postanowił:przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy znaki, które w toku postępowania o zniesienie współwłasności, przed wydaniem postanowienia w tym przedmiocie, umieścił na gruncie celem rozgraniczenia działek, inżynier na polecenie sędziego wyznaczonego, są znakami granicznymi w rozumieniu art. 190 § 1 k.k.?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepisy art. 190 k.k. znajdują się w rozdziale XXVIII tego Kodeksu, traktującym o przestępstwach przeciwko dokumentom. Według art. 91 § 3 k.k., dokumentem jest każdy przedmiot stanowiący dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. Znaki (paliki) umieszczone na gruncie w toku postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości (rozdział VII dekretu z dnia 8 listopada 1946 r. - Dz. U. Nr 63, poz. 345) przez biegłego inżyniera, działającego na zarządzenie sędziego wyznaczonego (art. 244 § 1 k.p.c.), a określające prowizorycznie linię podziału nieruchomości, mają charakter dowodu co do okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne w związku z toczącym się postępowaniem sądowym i przyszłym, ostatecznym rozstrzygnięciem sądu w sprawie rozgraniczenia. To więc, że w sprawie o zniesienie współwłasności nie zapadło jeszcze orzeczenie prawomocne w tym przedmiocie, nie pozbawia znaków umieszczonych na zarządzenie sędziego wyznaczonego znamienia znaków granicznych, chociażby taka ich rola okazała się później tylko przejściowa.