V K 24/60

SentencjaS. N. w sprawie Jacentego O. i Anny O., oskarżonych z art. 190 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonych od wyroku S. Woj. w K. z 9 X 1955 r. na podstawie art. 394 - 396, 400, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 i 4 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał S. Woj. w K. do ponownego rozpoznania.Wyrokiem S. Pow. w N. T. z 17 II 1959 r. zostali skazani:1)Anna O. na podstawie art. 190 § 1 k.k. na 6 miesięcy więzienia za to, że usunęła znaki graniczne, rozdzielające sporny grunt pomiędzy działkami Jacentego O. i Wiktorii Z., ustalone przez komisję sądową zgodnie z postanowieniem S. Pow. w N. T. z 8 X 1957 r.2)Jacenty O. na podstawie art. 26 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. na 6 miesięcy więzienia za to, że w tymże czasie i miejscu nakłonił Annę O. (córkę) oraz nakłonił Antoninę O. (żonę) do popełnienia przestępstwa opisanego wyżej pod pkt 1.Na mocy art. 61 k.k. Sąd zawiesił obojgu oskarżonym wykonanie orzeczonych kar.S. Woj. w K. wyrokiem z 9 X 1959 r. uchylił wyrok I instancji i wymienionych wyżej oskarżonych uniewinnił z zarzutu dokonania przypisanych im czynów przestępnych.Od tego wyroku S. Woj. Minister Sprawiedliwości założył rewizję nadzwyczajną, w której zarzucając błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, i w wyniku tego niesłuszne uniewinnienie oskarżonych Jacentego O. i Anny O., wnosił o uchylenie powyższego wyroku i uznanie oskarżonych za winnych dokonania zarzucanych im czynów i skazanie ich na odpowiednią karę.Uzasadnienie faktyczneS. N. wyraził następujący pogląd prawny:Uniewinniając oskarżonych S. Woj. wyraził pogląd, iż w działaniu oskarżonych brak jest znamion przestępstwa, bowiem znaki rozgraniczające sporne działki, w postaci pali, umieszczone przez mierniczego w toku oględzin sądowych, a usunięte przed uprawomocnieniem się postanowienia, rozgraniczającego działki - nie są znakami posiadającymi cechy dokumentów w rozumieniu art. 190 k.k.Powyższy pogląd jest błędny, okoliczność bowiem, że znaki umieszczono na podstawie nieprawomocnego orzeczenia Sądu, nie pozbawia tych znaków charakteru znaków granicznych. Znak graniczny nie jest tylko dokumentem stwierdzającym prawo własności; jest on także środkiem dowodowym zarówno w procesie cywilnym jak i karnym (por. motywy ustawodawcze). Skoro z akt sprawy wynika, że zgodnie z postanowieniem S. Pow. w N. T. z 8 X 1957 r. komisja sądowa rozgraniczyła sporny grunt, uwidoczniając to trwałymi znakami w postaci pali, a więc znaki te nie były ustalone dowolnie - wszelkie działanie skierowane przeciwko dowodowi z takich znaków granicznych, a więc i ich usunięcie, jest równorzędne z ukryciem dowodów i wyczerpuje znamiona czynu przestępnego z art. 190 k.k. Zaznaczyć należy, iż oskarżeni byli pouczeni przez sędziego o odpowiedzialności karnej za samowolne usunięcie znaków.Z tych względów oraz z uwagi na treść przepisu § 4 art. 338 k.p.k. S. N., orzekł, jak w sentencji wyroku.