VI KO 24/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Zembaty. Sędziowie: T. Majewski, A. Kafarski (współsprawozdawca), T. Krokosz, H. Kempisty, A. Pyszkowski (sprawozdawca), K. Wagner. Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława K. i Józefa R. oskarżonych z art. 30 pkt 1 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. o ochronie granic państwowych (Dz. U. Nr 9, poz. 51), po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Krakowie, a następnie przez Sąd Najwyższy w składzie zwykłym, kwestie prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przekroczenie bez zezwolenia granicy państwowej polskiej i wejście na obszar obcego państwa, za co sprawcę ukarały władze tego państwa, stanowi jeden czyn przestępny, uzasadniający zastosowanie przepisu art. 11 § 1 k.k.?"rozstrzygnął jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneGranicą państwową PRL jest linia oddzielająca terytorium PRL od terytoriów innych państw i od pełnego morza (art. 1 pkt 1 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. o ochronie granic państwowych). Linia ta jest jednocześnie granicą państwową państw sąsiednich. Przekroczenie tej linii jest więc przekroczeniem granicy państwowej. Następstwem tego przekroczenia jest opuszczenie terytorium jednego państwa i wejście na terytorium innego sąsiedniego państwa. Przekroczenie to jest jednym działaniem w znaczeniu naturalnym, niezależnie od kolejności wyżej wymienionych następstw, przy czym według polskiej ustawy karnej (art. 30 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy) jest ono przestępstwem wówczas, gdy nastąpiło bez zezwolenia.W rozumieniu kodeksu karnego jedno działanie jest zawsze tylko jednym przestępstwem, wobec czego przekroczenie bez zezwolenia granicy państwowej (niezależnie od kierunku tego przekroczenia) jest jednym przestępstwem, podlegającym ściganiu według ustaw karnych państw, których granice sprawca przekroczył, a zatem według ustawy karnej polskiej i według ustawy karnej obcej, jeżeli ona takie przestępstwo przewiduje, przy czym - w myśl zasady wyrażonej w art. 11 § 1 k.k. - kodeks polski nie uważa za przeszkodę do ścigania sprawcy i ponownego ukarania samego faktu, że został on już ukarany za granicą, z tym jedynie zastrzeżeniem, iż sędzia polski obowiązany jest przy wymiarze kary zastosować przepis art. 11 § 1 k.k.