III KO 29/54

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Czesława K. osk. z art. 23 k.k. w zw. z art. 23 rozporządzenia z dn. 23.XII.1927 r. o granicach Państwa, art. 90 ustawy z dn. 4.II.1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym i art. 1 w zw. z art. 25 rozporządzenia z dn. 14.VIII.1927 r. o włóczęgostwie, po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca, który przekracza granicę Państwa bez właściwych dokumentów, mając przy sobie własny dowód osobisty i książeczkę wojskową, na których wyniesienie za granicę nie ma zezwolenia, dopuszcza się jednego przestępstwa naruszającego równocześnie przepisy art. 23 rozporządzenia z dn. 23.XII.1927 r. o granicach Państwa (Dz. U. z 1948 r. Nr 47, poz. 348), art. 21 dekretu z dn. 22.X.1951 r. o dowodach osobistych (Dz. U. Nr 55, poz. 382) i art. 90 ustawy z dn. 4.II.1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. Nr 6, poz. 46) podlega jednej karze wymierzonej w myśl przepisu art. 36 k.k., czy też popełnia trzy różne przestępstwa, za które należy mu wymierzyć poszczególne kary i karę łączną w myśl art. 36 k.k.?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWobec przepisu art. 36 k.k. w obowiązującym polskim prawie karnym jeden czyn może stanowić jedno tylko przestępstwo. Działanie sprawcy, stanowiące jedynie środek służący do urzeczywistnienia określonego zamiaru sprawcy, jest częścią składową czynu, polegającego na owym urzeczywistnieniu. Jeśli wspomniane działanie, przedsięwzięte samoistnie, a przedstawiające się jako podrzędne względem czynu, którego popełnienie miało ono w konkretnym przypadku umożliwić, wyczerpuje znamiona przestępstwa zagrożonego surowszą od kary przypisanej za pochłaniający je w tym przypadku czyn nadrzędny, czyn ten, zgodnie z wyrażoną w art. 36 k.k. zasadą zbiegu ustaw, przybiera postać przestępstwa zagrożonego wspomnianą karą surowszą. Wynika stąd, iż sprawca, który przekracza granicę z własnym dowodem osobistym lub książeczką wojskową, mającymi mu służyć do urzeczywistnienia zamiaru dotarcia do granicy i pobytu za granicą, a który na ich wyniesienie za granicę nie ma zezwolenia, dopuszcza się jednego przestępstwa naruszającego równocześnie przepisy wymienione w konkluzji postanowienia, i podlega karze, stosownie do zasady wyrażonej w art. 36 k.k.