I KO 66/21

Sygn. akt I KO 66/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie Z. T. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2021 r. wniosku SSN Eugeniusza Wildowicza o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 lipca 20021 r. (sygn. akt II AKz (…)) w przedmiocie przepadku poręczenia majątkowego zarejestrowany w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt I KO 47/21 uwzględnić wniosek i na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. wyłączyć SSN Eugeniusza Wildowicza od udziału w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 lipca 20021 r. (sygn. akt II AKz (…)) UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy Z. T. o wznowienie z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 542 § 3 k.p.k. postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 lipca 20021 r. (sygn. akt II AKz (…)) w przedmiocie przepadku poręczenia majątkowego zarejestrowany pod sygn. akt I KO (…). Do rozpoznania sprawy tej wyznaczony został skład trzech sędziów Sądu Najwyższego: Waldemar Płóciennik, Jerzy Grubba oraz Eugeniusz Wildowicz (jako sprawozdawca). 2 Ten ostatni sędzia wniósł o wyłączenie go od orzekania w tej sprawie na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. Uzasadnił go tym, iż brał udział w składzie orzekającym w sprawie pod sygn. III KO 112/16, w której Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o wznowienie z urzędu postępowania karnego zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt - II AKz (…) utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt II Kop (…) w przedmiocie stwierdzenia, że nie zachodzą prawne przeszkody do wydania organom Republiki Białoruś obywatela Republiki Litwy Z. T. podejrzanego o popełnienie przestępstwa określonego w przepisach art. 228 część 3 i art. 328 część 3 białoruskiego Kodeksu karnego. W postanowieniu tym Sąd Najwyższy odniósł się do zagadnień związanych z tym postępowaniem ekstradycyjnym oraz kwestiami bezwzględnych przyczyn odwoławczych do których nawiązuje aktualny wniosek obrony. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek jest zasadny. Jak wskazuje w swym orzecznictwie Sąd Najwyższy „gdy wniosek o wyłączenie od orzekania składa sam sędzia istotne znaczenie ma dokonana przez niego, a wyrażona w złożonym wniosku ocena stanu jego bezstronności w danej sprawie. Jest to konkretna własna ocena relacji indywidualnej sędziego do sprawy, jego stosunku do przedmiotu rozstrzygnięcia w odniesieniu do zawartej w art. 41 § 1 k.p.k. przesłanki stanu uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego. Sam stopień tego uzasadnienia w przypadku wniosku składanego przez sędziego w sposób oczywisty wynikać musi z jednej strony z obiektywnie potwierdzonych okoliczności sprawy (…), z drugiej jednak składa się właśnie z własnej, subiektywnej, wewnętrznej sfery przekonania samego sędziego.” (tak m.in. w postanowieniu z 28 maja 2021 r., IV KO 63/21, LEX nr 3181389). Podstawy wyłączenia sędziego (iudex suspectus) w oparciu o ten przepis aktualizują się zatem wówczas, gdy brak jest możliwości obiektywnego przekonania przeciętnie rozsądnej osoby, że owe zaistniałe okoliczności nie będą rzutowały na bezstronne osądzenie sprawy. 3 Zasadnie wskazuje sędzia Eugeniusz Wildowicz, że w postepowaniu w sprawie III KO 112/16 jako członek składu wypowiadał się o dopuszczalności tego samego postępowania ekstradycyjnego, którego elementu (przepadek poręczenia majątkowego) dotyczy nowy wniosek, a wnioskodawca jest reprezentowany przez tego samego obrońcę. Niewątpliwie okoliczność ta, mimo, że nowy wniosek o wznowienie dotyczy orzeczenia incydentalnego, to jednak opiera się na szerokiej argumentacji związanej z kognicją polskiego wymiaru sprawiedliwości w tej sprawie, co po części było (w nieco innym kontekście) kontestowane już w sprawie III KO 112/16. Ponadto wnioskodawca w obecnej sprawie powołuje się na stanowisko zawarte przez Sąd Najwyższy w tamtym postanowieniu. Powyższe przekonuje, że w istocie subiektywne przekonanie sędziego Eugeniusza Wildowicza ma odzwierciedlenie w obiektywnych okolicznościach, które dla zewnętrznych obserwatorów wymiaru sprawiedliwości (a przynajmniej stron postępowania), mogą kształtować przekonania co do bezstronności sędziego orzekającego już wcześniej w danej sprawie, gdy rozpoznaje inny aspekt przedmiotowo powiązany z tą sprawą w nowym postępowaniu. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.