I KR 174/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Cieślak. Sędziowie: S. Kaliński, L. Nowak (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 1988 r. sprawy Zdzisława S. i innych, oskarżonych o czyn określony w art. 201 k.k. w zb. z art. 208 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 29 stycznia 1988 r.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w B. po powtórnym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 29 sierpnia 1988 r. (...):1) oskarżonego Zdzisława B. uznał za winnego dokonania czynu opisanego w pkt. II, i za to - kwalifikując czyn jako przestępstwo przewidziane w art. 201 k.k. w zb. z art. 58 k.k. z zastosowaniem art. 10 § 2 i 3 k.k. - na podstawie art. 201 k.k., w zw. z art. 58 k.k. i art. 36 § 2 i 3 k.k. skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności i 150 000 zł grzywny (...);2) oskarżonych Jana B. i Janusza M. uznał za winnych dokonania zarzucanego im, opisanego w pkt. IV zaskarżonego wyroku, czynu i za to - kwalifikując czyn ako przestępstwo przewidziane w art. 201 k.k. w zb. z art. 208 k.k. z zastosowaniem art. 10 § 2 i 3 k.k. - na podstawie art. 201 k.k. w zw. z art. 36 § 2 i 3 k.k. skazał każdego z nich na kary po 5 lat pozbawienia wolności i po 150 000 zł grzywny (...).Wyrok ten zaskarżyli obrońcy oskarżonych (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyzszy zważył, co następuje:(...) Co do rewizji obrońcy oskarżonego Zdzisława B. i oskarżonego Jana B. - to podniesione w rewizji obroncy zarzuty są chybione.Przede wszystkim nie zachodzi obraza art. 272 § 1 k.p.k., gdyż - jak wynika z wypowiedzi wszystkich oskarżonych - okazano im w śledztwie ślady proszku fluoryzującego na ich butach po zabezpieczeniu ich jako dowodów rzeczowych, przy czym każdy z oskarżonych stwierdził naocznie istnienie tych śladów.Nie jest trafny także zarzut obrazy przepisów postępowania, a więc art. 341 i 342 k.p.k., polegający na przeprowadzeniu eksperymentu w Zakładzie Kryminalistyki KGMO bez udziału oskarżonych i bez powiadomienia stron o tej czynności.W związku z tak postawionym zarzutem należy stwierdzić, że art. 341 i 342 k.p.k. nie odnoszą się do eksperymentu przeprowadzonego przez wymieniony Zakład Kryminalistyki. Przede wszystkim eksperyment, o który chodzi, przeprowadzony został na zlecenie Sądu Najwyższego i w postępowaniu przed tym Sądem, a nie przed Sądem Wojewódzkim, a po drugie art. 342 k.p.k. reguluje kwestię przeprowadzenia oględzin, nie zaś eksperymentu. Różnica jest tu zasadnicza. Wymieniony zakład Kryminalistyki dla zbadania mechanizmu powstania śladów w postaci proszku fluoryzującego na obuwiu zakwestionowanym u oskarżonych i warunków ich powstania przeprowadził w ramach ekspertyzy eksperyment rzeczoznawczy, który nie może być utożsamiony z eksperymentem procesowym i oględzinami przeprowadzanymi przez organ procesowy w ramach art. 185 i 186 k.p.k. Główną cechą odróżniającą eksperyment procesowy od eksperymentu rzeczoznawczego jest to, że eksperyment przeprowadzony w postępowaniu dowodowym przez sąd i inne organy procesowe jest sensu stricto czynnością procesową, natomiast eksperyment rzeczoznawczy przymiotu takiego nie ma; jest częścią składową opinii biegłego. Druga cecha odróżniająca obie te czynności dotyczy podmiotów dokonujących badań. Eksperyment rzeczoznawczy jest przeprowadzany przez biegłych różnych specjalności, natomiast eksperyment procesowy jest czynnością organu procesowego prowadzącego postępowanie karne.Z tych powodów powołanie się autora rewizji na obrazę art. 341 i 342 k.p.k., polegającą na przeprowadzeniu eksperymentu bez udziału oskarżonych i bez powiadomienia stron o tej czynności, jest oczywiście chybione i pozbawione podstaw prawnych (...).