I K 587/58

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa. Sędziowie: A. Bachrach, K. Czajkowski (sprawozdawca). Prokurator: M. Warmanowa.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Walentego K. oskarżonego z art. 230 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego w Warszawie z dnia 16 maja 1958 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 1958 r. uniewinnił Walentego K. z zarzutu oskarżenia o to, że nieumyślnie spowodował śmierć Janiny G. przez to, iż jako kierowca, prowadząc ruchliwą ulicą z nadmierną szybkością samochód ciężarowy marki "Star 20" i nie zachowując środków ostrożności, najechał na Janinę G., uderzywszy ją bakiem benzynowym, w wyniku czego poniosła ona śmierć na miejscu, tj. o czyn przewidziany w art. 230 § 1 k.k.W rewizji od tego wyroku Prokurator zarzuca mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów prawa procesowego, mianowicie:a) art. 124 k.p.k. przez oparcie wyroku wyłącznie na opinii przesłuchanego w toku rozprawy głównej biegłego M., sprzecznej z opinią biegłego L. znajdującą się w aktach sprawy a złożoną przez biegłego bezpośrednio przed zamknięciem śledztwa,b) art. 320 i 339 § 1 k.p.k. przez to, że Sąd nie rozważył w uzasadnieniu wyroku w sposób należyty i wyczerpujący sprzeczności, jaka zachodzi pomiędzy opiniami obu biegłychi wnosi o uchylenie wyroku w stosunku do oskarżonego Walentego K. w całości oraz o przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu dla województwa warszawskiego w Warszawie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja jest słuszna.Biegły wezwany na rozprawę wskutek usprawiedliwionej nieobecności wyznaczonego w sprawie innego biegłego, jeżeli dyskwalifikuje opinię wydaną przez tego biegłego w toku śledztwa, powinien nie tylko przedstawić nową, własną analizę, ocenę fachową oraz wnioski, lecz również przekonywająco uzasadnić nowe stanowisko przez ustosunkowanie się między innymi do opinii swego poprzednika. Nie wystarczy przeto stwierdzenie biegłego na rozprawie, że nie zgadza się z opinią wydaną w toku śledztwa przez innego biegłego. Ta opinia inż. L. była bardzo szczegółowa i wymagała skrupulatnego przeanalizowania, zwłaszcza w świetle art. 124 k.p.k., który wymaga, aby opinia biegłych była jasna i nie zawierała sprzeczności.W sprawie niniejszej są dwie sprzeczne opinie dwóch biegłych: inż. L. ze śledztwa i inż. M. przesłuchanego na rozprawie. Jeżeli Sąd uznał za prawidłową opinię biegłego M., to powinien był w uzasadnieniu wyroku dać wyraz swemu stanowisku i wyjaśnić, dlaczego nie uznał dowodu przeciwnego z opinii inż. L. Stwierdzenie Sądu I instancji, że odrzuca opinię inż. L., jako "nie przemyślaną i nie znajdującą oparcia w całokształcie materiału dowodowego sprawy", nie odpowiada wymaganiom art. 339 § 1 lit. a) k.p.k.W konsekwencji Sąd Najwyższy nie ma możności skontrolowania prawidłowości rozumowania Sądu I instancji, jak również tego, czy zachowana została zasada obiektywizmu. Nierozważenie bowiem w sposób wyczerpujący opinii inż. L. ani sprzeczności z treścią opinii inż. M. obraża art. 8 k.p.k. i art. 320 k.p.k.Powyższe uchybienia powodują konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Zadaniem Sądu I instancji będzie przede wszystkim rozważenie celowości bądź wezwania obydwu dotychczasowych biegłych, bądź wezwania innego biegłego (art. 124 k.p.k.).Ponadto przewód sądowy i rozstrzygnięcie sprawy będą wymagały uzupełnienia braków w myśl powyższych wskazań.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.