I KR 96/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Staszkiewicz. Sędziowie: L. Jax, S. Kotowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: F. Pasturczak.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego K., oskarżonego z art. 148 § 2 k.k., po rozpoznaniu rachunku Akademii Medycznej w Poznaniu z dnia 29 grudnia 1976 r. za zbadanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego Jerzego K. i wydanie opinii sądowo-psychiatrycznej oraz po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił przyznać Akademii Medycznej w Poznaniu za zbadanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego Jerzego K. z obserwacją i badaniami psychologicznymi wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 10 grudnia 1975 r. Sąd Najwyższy zwrócił się do Akademii Medycznej w Gdańsku o zbadanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego Jerzego K., a następnie postanowieniem z dnia 31 stycznia 1976 r. zwrócono się o dokonanie tego badania do Akademii Medycznej w Poznaniu, wobec oświadczenia Akademii Medycznej w Gdańsku, że badania tego nie może się podjąć.Akademia Medyczna w Poznaniu po wykonaniu zleconych badań, przeprowadzeniu obserwacji szpitalnej oskarżonego Jerzego K. i badań psychologicznych złożyła Sądowi Najwyższemu rachunek z dnia 29 grudnia 1976 r. na kwotę 5.200 zł, na którą to sumę składały się wynagrodzenia trzech osób.Zważywszy, że w rachunku tym powołano się na rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 46, poz. 254), należy rozważyć, czy złożony rachunek odpowiada zasadom zawartym w tym akcie prawnym.Cytowane rozporządzenie - w myśl art. 176 § 1 k.p.k. - rozróżnia dwie sytuacje, a mianowicie sytuację, w której sąd zasięga opinii instytutu naukowego lub naukowo-badawczego albo zakładu specjalistycznego lub powołanej do tego instytucji, oraz sytuację, w której sąd zasięga opinii powołanych biegłych lub biegłego. W tej sprawie nie ma wątpliwości, że Sąd Najwyższy zasięgnął opinii akademii medycznej, a nie opinii powołanych przez siebie biegłych.Zaszła więc sytuacja przewidziana w § 7 cytowanego rozporządzenia, gdyż opinię w tej sprawie wydała Katedra i Klinika Psychiatryczna Akademii Medycznej w Poznaniu. W myśl więc § 7 cytowanego rozporządzenia wynagrodzenie określa się według taryfy stanowiącej załącznik nr 2 do cytowanego rozporządzenia. Zważywszy zaś, że wynagrodzenie przewidziane za czynność wykonaną przez jednostkę organizacyjną Akademii Medycznej w Poznaniu jest wymienione w cytowanej taryfie w części II (badanie osób żyjących) w pkt 5 lit. b (zbadanie stanu zdrowia psychicznego łącznie z obserwacją i badaniami psychologicznymi), nie ma żadnych podstaw do stosowania przy ustalaniu wynagrodzenia za tę czynność sposobów przewidzianych w § 4 ust. 2 i 3 cytowanego rozporządzenia, na które powołuje się § 7 cytowanego rozporządzenia na wypadek przeprowadzenia przez jednostkę organizacyjną akademii medycznej czynności nie wymienionych w taryfie stanowiącej załącznik nr 2 cytowanego rozporządzenia.Z powyższych rozważań wynika, że w wypadku, gdy czynność wykonana przez jednostkę organizacyjną akademii medycznej, instytut naukowo-badawczy lub zakład służby zdrowia, których opinii zasięga sąd, jest wymieniona w taryfie stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 46, poz. 254), wynagrodzenie tych jednostek ustala się według tej taryfy, a nie według taryfy dla biegłych.Ze względu na to, że przewidziane w tej taryfie wynagrodzenie za zbadanie stanu zdrowia psychicznego, łącznie z obserwacją i badaniami psychologicznymi, przewidziane jest w wysokości od 500 do 2.000 zł, Sąd Najwyższy, biorąc pod uwagę kwalifikacje osób biorących udział w opracowaniu opinii oraz stopień złożoności problemu, będącego przedmiotem opinii, uznał, iż wynagrodzenie to należy przyznać w najwyższej stawce, tj. w wysokości 2.000 zł. Dodać trzeba, że rachunek Akademii Medycznej w Poznaniu z dnia 29 grudnia 1976 r. nie zawierał żądania zwrotu innych kosztów przewidzianych w § 13 cytowanego rozporządzenia, Sąd Najwyższy więc ograniczył się do określenia i przyznania wyłącznie wynagrodzenia przewidzianego w części II pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do cytowanego rozporządzenia.