I KRN 832/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława K., osk. z art. 152 k.k.W.P., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od postanowienia Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 22 grudnia 1952 r., na podstawie art. 394-396, 400, 378 § 1 lit. a, 383 pkt 2 i 3, 388 k.p.k. uchylił zaskarżone postanowienie i postępowanie karne przeciwko Władysławowi K. umorzył na podstawie art. 3 lit. a k.p.k.Uzasadnienie faktyczneNa wniosek prokuratora wojskowego, b. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 grudnia 1952 r. umorzył na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 listopada 1952 r. (Dz. U. z 1952 r. Nr 46, poz. 309) postępowanie karne przeciwko Władysławowi K. o to, że jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej w okresie czasu od dnia 25 kwietnia 1947 r. do dnia 15 lutego 1951 r. ośmiokrotnie zataił w ankietach personalnych swą przynależność w czasie okupacji hitlerowskiej do Związku Walki Zbrojnej.Od powyższego postanowienia rewizję nadzwyczajną na korzyść Władysława K. wniósł Prokurator Generalny PRL zarzucając mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę art. 3 lit. a k.p.k. przez merytoryczne rozpoznanie sprawy i umorzenie postępowania z mocy art. 6 ust. 1 ustawy o amnestii z dnia 22 listopada 1952 r., pomimo że w zarzuconym oskarżonemu czynie brak było znamion przestępstwa, - i wnosząc w konkluzji o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania w tej spraw podstawie art. 3 lit. a k.p.k.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Postanowienie sądu zapadło z obrazą przepisu art. 3 lit. a k.p.k., ponieważ w zarzucanym oskarżonemu czynie brak jest znamion przestępstwa i sąd powinien był wobec tego postępowanie umorzyć bez merytorycznego dociekania, czy istnieją przesłanki z art. 6 ust. 1 ustawy amnestyjnej z 1952 r., a w szczególności, czy kara, którą należałoby wymierzyć oskarżonemu, nie przekroczyła granicy kar, podlegających darowaniu z mocy art. 4 powołanej ustawy.Zatajenie przez oskarżonego w wypełnionej przez siebie ankiecie personalnej faktów co do przynależności w czasie okupacji do niepodległościowej organizacji, nie jest - jak to niesłusznie przyjmuje Sąd - wystawianiem nieprawdziwych poświadczeń służbowych, ani składaniem niezgodnych z prawdą raportów, meldunków i sprawozdań w rozumieniu art. 152 k.k.WP. W dyspozycji tego przepisu chodzi o podawanie w dokumentach urzędowych tylko takich niezgodnych z prawdą danych, które dotyczą spraw służbowych, a nie spraw osobistych sprawcy.Ponieważ z samego charakteru ankiety personalnej wynika, że nie jest ona niczym innym, jak w odpowiedniej formie napisanym życiorysem i zawarte w niej dane dotyczą stosunków osobistych tego, który ją wypełnia, istota przypisanego oskarżonemu czynu, sprowadza się w tych warunkach do tego, że oskarżony K. okazał się po prostu człowiekiem nieprawdomównym, co może dać ewentualnie podstawę do pociągnięcia go do odpowiedzialności służbowej lub dyscyplinarnej, nigdy zaś karnej.Wojskowy Sąd Rejonowy otrzymawszy zatem wniosek prokuratora o umorzenie postępowania przygotowawczego na mocy art. 6 ust. 1 ustawy amnestyjnej z 1952 r. i stwierdziwszy, że zarzucony oskarżonemu czyn jest tylko przewinieniem służbowym, nie powinien był umarzać postępowania na mocy amnestii, ale umorzyć je z powodu braku znamion przestępstwa, czyli na podstawie przewidzianej w art. 3 lit. a k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.