I KS 20/26

I KS 20/26 POSTANOWIENIE Dnia 2 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca) SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie M.I., oskarżonego z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 2 września 2026 r., skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 16 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV Ka 163/26, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 955/23, i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić skargę; 2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć oskarżonego. UZASADNIENIE M.I. został oskarżony o to, że w nieustalonym dniu kwietnia 2018 roku w K., woj. […] sporządził projekt budowlany i wykonawczy pt. „Remont muru oporowego stawu zdrojowego w K.”, wykonując samodzielną funkcję techniczną w budownictwie I KS 20/26 2 – projektanta nie posiadając do tego odpowiednich uprawnień budowlanych w specjalności hydrotechnicznej, tj. o przestępstwo z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 955/23, na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., umorzył postępowanie karne wobec M.I.. Od tego wyroku apelację wniósł prokurator, który – podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Kłodzku. Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt VI Ka 166/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony skargą przez obrońcę oskarżonego. Podniesiono w niej zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do przedawnienia karalności, podczas gdy karalność zarzucanego oskarżonemu czynu uległa przedawnieniu z końcem kwietnia 2023 r. Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem Sąd II instancji trafnie ustalił, że nie doszło do upływu terminu przedawnienia. W sprawie nie budzi wątpliwości to, że w dniu 22 maja 2019 r. wszczęto śledztwo w sprawie, której jednym z aspektów było „wykonanie samodzielnie w 2016 r. funkcji technicznych w postaci sporządzenia projektu budowlanego i wykonawczego realizacji inwestycji «Remont muru oporowego stawu zdrojowego w K. » bez posiadanych do tego uprawnień tj. o czyn z art. 91 ust. 1 pkt 2 prawa budowanego”. W świetle takiego zakreślenia ram postępowania przygotowawczego I KS 20/26 3 Sąd odwoławczy miał podstawy, by przyjąć, że jego zakresem objęto także wykonany później projekt dotyczący ww. inwestycji. Trafnie powołał się przy tym na tezę z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2023 r., (sygn. akt II KK 260/23), zgodnie z którą: „postanowienie o wszczęciu śledztwa jest swoistym aktem programującym to postępowanie, ale w żaden sposób nie przesądza ostatecznie o jego przedmiocie. Wskazany w postanowieniu o wszczęciu śledztwa zakres przedmiotowy postępowania przygotowawczego nie wiąże organów postępowania przygotowawczego”. Podzielić należy również wyrażony w tym orzeczeniu pogląd, zgodnie z którym „artykuł 303 k.p.k., ani inne przepisy k.p.k., nie przewidują wydawania decyzji procesowych, które polegałyby na «dodatkowym» wszczynaniu odrębnych postępowań przygotowawczych, rozszerzaniu pierwotnie wydanej decyzji o wszczęciu czy «uzupełnianiu postanowienia o wszczęciu śledztwa», w sytuacji, gdy w toku prowadzonego już postępowania doszło do ujawnienia kolejnych czynów, bądź też ujawnienia sprawstwa innych osób”. Wskazywanie w uzasadnieniu skargi na inne rozważania Sądu Najwyższego z powołanego wyroku, nie podważają trafności powołanych tez, a jedynie odnoszą się do szczególnych realiów procesowych tamtej sprawy, gdzie data wydania postanowienia o wszczęciu postępowania przygotowawczego limitowała jego zakres temporalny w ten sposób, że nie mogło ono obejmować czynów popełnionych później. W realiach procesowych niniejszej sprawy problem ten nie występuje, skoro śledztwo zostało wszczęte w 2019 r., a występek zarzucany M.I. miał został popełniony w roku 2018. Warto także zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia 5 listopada 2020 r. (uchylonym następnie postanowieniem Sądu Okręgowego w Świdnicy z 22.03.2021 r., III Kp 665/20) wskazano wprost na osobę M.I. jako autora projektu (k. 383-384), co tylko potwierdza szerszy zakres postępowania w fazie ad rem niż tylko okres obejmujący 2016 r. W świetle powyższego Sąd odwoławczy trafnie stwierdził, że postępowanie toczyło się w sprawie czynu zarzucanemu M.I. od 22 maja 2019 r., a skoro tak, to w sprawie nastąpiło przedłużenie terminu przedawnienia karalności o 10 lat na podstawie art.102 k.k. Podniesiony w skardze zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. jest więc niezasadny i nie ma potrzeby (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k.) rozważania znaczenia przepisów „covidowych” o przedawnieniu, ani doniosłości prawnej momentu wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, który zresztą również mógłby aktualizować skutek, o I KS 20/26 4 którym mowa w art. 102 k.k., niezależnie od tego, kiedy to postanowienie ogłoszono by podejrzanemu. Z tych względów, nie stwierdzając okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, obciążając oskarżonego kosztami postępowania skargowego. [WB] [a.ł]