I KZ 16/25

I KZ 16/25 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 marca 2025 r., w sprawie z zażalenia skazanego J.P. na zarządzenie Przewodniczącej VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 17 lutego 2025 r., sygn. akt VI Ka 472/24, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt VI Ka 472/24, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 6 maja 2024 r., sygn. akt II K 1665/23, J.P. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 2 k.k. i za to wymierzono mu karę 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych. W wyniku rozpoznania apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dni 12 września 2024 r., sygn. akt VI Ka 472/24 utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. I KZ 16/25 2 Kasację od tego wyroku złożył osobiście oskarżony (k. 208). W dniu 8 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wezwał oskarżonego do sporządzenia i podpisania kasacji przez profesjonalnego pełnomocnika, ewentualnie do złożenia wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu (k. 211). W związku z oświadczeniem oskarżonego o niemożności pokrycia kosztów obrony z wyboru i przedstawioną dokumentacją potwierdzającą sytuację finansową, w dniu 4 grudnia 2024 r. oskarżonemu został wyznaczony obrońca z urzędu w celu ewentualnego sporządzenia i wniesienia kasacji lub poinformowania Sądu o braku podstaw do wniesienia kasacji (k. 215). W dniu 16 grudnia 2024 r. wyznaczona z urzędu obrońca - adw. M.D. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia kasacji (k. 217-218). Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. skazany został poinformowany o treści opinii obrońcy, a także pouczony o prawie do złożenia kasacji we własnym zakresie. Nadto, oskarżony został pouczony, że odmowa wniesienia kasacji przez obrońcę ustanowionego z urzędu nie stanowi podstaw do wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu (k. 222). W dniu 9 stycznia 2025 r. oskarżony złożył pismo, w którym podniósł, że wyznaczona z urzędu adwokat nie miała pełnego dostępu do materiału dowodowego i w związku z tym wnosi o wyznaczenie innego obrońcy z urzędu (k. 224). W dniu 10 stycznia 2025 r. odmówiono skazanemu wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu (k. 225). W związku z niezłożeniem kasacji przez profesjonalnego pełnomocnika, zarządzeniem z dnia 17 lutego 2025 r. odmówiono przyjęcia osobistej kasacji oskarżonego. I KZ 16/25 3 Zażalenie na to zarządzenie złożył oskarżony, który nie ustosunkowując się w żaden sposób merytorycznie do zaskarżonego zarządzenia - wskazał, że jest „wstrząśnięty stanem prawnym w Polsce”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W realiach procesowych sprawy oskarżonemu został wyznaczony obrońca z urzędu w celu zbadania podstaw do wystąpienia kasacją od wyroku Sądu odwoławczego. Negatywny rezultat tej analizy stanowił przeszkodę do sporządzenia przez obrońcę z urzędu kasacji i doprowadził do konieczności wezwania J.P. do uzupełnienia braku formalnego osobistej kasacji poprzez jej sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego ustanowionego z wyboru. Nieuzupełnienie tego braku formalnego – niezależnie od sytuacji finansowej oskarżonego – implikowało wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 526 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. W tym kontekście należy podkreślić, że skorzystanie przez oskarżonego, w uwagi na jego sytuację majątkową, z pomocy obrońcy z urzędu w celu zbadania podstaw do wniesienia kasacji, może zasadniczo nastąpić tylko raz i sąd nie jest zobligowany do wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu. Wobec tego, że dalsze uwagi oskarżonego w ogóle nie dotyczą zaskarżonego zarządzenia, a tylko ono podlega kontroli Sądu Najwyższego w niniejszym postępowaniu, brak jest podstaw do czynienia szerszych rozważań. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [WB] [a.ł] I KZ 16/25 4