I KZ 350/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza G. oskarżonego z art. 86 § 2 k.k.W.P. po rozpoznaniu zażalenia obrony oskarżonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 23 lipca 1959 r. postanowił pozostawić powyższe zażalenie bez rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 23 kwietnia 1959 r. Sąd Wojewódzki w Rzeszowie na zasadzie art. 3 lit. c k.p.k. umorzył postępowanie przeciw oskarżonemu Tadeuszowi G. o czyn z art. 86 § 2 k.k.W.P. oraz art. 3 i 4 dekretu z dnia 30 października 1944 r.Od powyższego postanowienia wniósł prokurator zażalenie pismem z dnia 21 lipca 1960 r.Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 23 lipca 1960 r. uznając zażalenie za słuszne na zasadzie art. 356 § 1 k.p.k. uchylił postanowienie swe z dnia 23 kwietnia 1959 r.Od powyższego postanowienia wniósł obrońca oskarżonego zażalenie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Postanowienie wydane w trybie art. 356 § 1 k.p.k. nie zamyka drogi do wydania wyroku ani też przepis ten nie przewiduje możności złożenia zażalenia.Skoro więc zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 353 k.p.k. postanowienie takie nie może być zaskarżone, należało zażalenie obrońcy oskarżonego na postanowienie z dnia 23 lipca 1960 r. pozostawić bez rozpoznania.Zarzuty zaś co do słuszności tego postanowienia odnoszące się do prawomocności postanowienia z dnia 23 kwietnia 1959 r. będą mogły być poruszone w dalszym postępowaniu i ewentualnie w rewizji od wyroku, jaki w sprawie zapadnie.