I KZ 43/24

I KZ 43/24 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński w sprawie P. D. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 października 2024 r. zażalenia oskarżyciela prywatnego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV WKK 14/24 o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt IV Ka 359/24 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV WKK 14/24, Zastępca Przewodniczącego Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Świdnicy odmówił przyjęcia kasacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt IV Ka 359/24 wobec jej wniesienia po terminie określonym w art. 524 § 1 k.p.k. Pismem złożonym 19 września 2024 r. oskarżyciel prywatny wniósł zażalenie wskazując na to, że w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia terminu bez jego winy, działał bowiem w jego imieniu pełnomocnik, a jednocześnie potrzeba rozpoznania kasacji wynika z interesu społecznego. I KZ 43/24 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 524 § 1 k.p.k. termin do wniesienia kasacji dla stron wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Jak wynika z akt sprawy odpis wyroku doręczony został oskarżycielowi prywatnemu 21 czerwca 2024 r. (k. 192), termin upływał zatem w dniu 22 lipca 2024 r., a kasacja została nadana przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w dniu 29 lipca 2024 r. (k. 206), zatem bez wątpienia po upływie dopuszczalnego terminu. We wniesionym zażaleniu nie wykazano by zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji wydane zostało w oparciu o błędne ustalenia, bez podstawy czy z naruszeniem obowiązujących przepisów. Wskazane w zażaleniu okoliczności nie dostarczają podstaw do jego uwzględnienia. W szczególności dostrzec trzeba, że skarżący nie wykazał w nim by niedotrzymanie terminu nastąpiło w powodu obiektywnych okoliczności niezależnych od niego i jego pełnomocnika (art. 126 § 1 k.p.k.), nie skorzystał też z istniejących instrumentów prawnych i nie składał po przekroczeniu terminu wniosku o jego przywrócenie. Przy dochowaniu minimalnej staranności, strona działająca z pomocą profesjonalnego zastępcy procesowego miała bez wątpienia sposobność i czas by nadzwyczajny środek zaskarżenia od prawomocnego orzeczenia wnieść w terminie. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.] [ał]