I KZ 58/51

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie w sprawie zażalenia, pokrzywdzonej Ludwiny D. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w dniu 14 kwietnia 1951 r., którym jej rewizję od wyroku Sądu Grodzkiego w Z. z dnia 29 września 1950 r. Kg. 466/50 pozostawiono bez rozpoznania - na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 1951 r., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury R. P. postanowił: zażalenie pozostawić bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktyczneProkurator Sądu Okręgowego w G. - Eksp. w Z. złożył w dniu 6.I.1950 r. w Sądzie Grodzkim w Z. akt oskarżenia (przeciw oskarżonym Otylii J., Hildegardzie G. i Marii G. O przestępstwo z art. 262 § 2 k. k. popełnione na szkodę Ludwiny D.Pokrzywdzona Ludwina D. oświadczyła przed rozpoczęciem rozprawy w dniu 2 maja 1950 r. iż popiera oskarżenie i w ten sposób uzyskała prawa strony na mocy art. 66 k.p.k. W brzmieniu dawniejszym.Sąd Grodzki w Z. wyrokiem z dnia 29 września 1950 r. uniewinnił oskarżone z powyższego oskarżenia.Oskarżyciel publiczny nie zapowiedział rewizji, natomiast uczyniła to pokrzywdzona, pismem wniesionym do Sądu w dniu 3.X.1950 r.Sąd Grodzki doręczył odpis wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi pokrzywdzonej w dniu 30.X.1950 r. Pokrzywdzona złożyła w terminie ustawowym wywód rewizji w dniu 6.XII.1950 r., lecz Sąd rewizyjny postanowieniem z dnia 14.I.1951 r. rewizję pokrzywdzonej pozostawił bez rozpoznania z uwagi na to, iż pokrzywdzona zapowiedziała i wywiodła rewizję po dniu 1.X.1950 r., a więc w czasie gdy art. 66 (w dawnym brzmieniu) już nie obowiązywał.Postanowienia te zaskarżyła pokrzywdzona zażaleniem zarzucając, iż ustawa z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego (Dz. U. E. P. 38 poz. 348) nie ma zastosowania do spraw, w których zapadł wyrok sądu pierwszej instancji przed wejściem w życie tej ustawy, gdyż taką zasadę wypowiada art. 49 przepisów wprowadź. do k.p.k. z roku 1928, a także art. 21 ustawy o zmianie przepisów postępowania karnego z dnia 27.IV 1949 r. (Dz. U. R. P. poz. 238).,i Zarzuty zażalenia są niesłuszne.Ustawa o zmianie przepisów postępowania karnego z dnia 20 lipca 50 r. (Dz. U. R. P. nr. 38 poz. 348), która uchyliła zawartą w art. 66 k.p.k., w dawnym brzmieniu, instytucja oskarżyciela posiłkowego, uprawnionego do wnoszenia i popierania w sądzie grodzkim oskarżenia o przestępstwa ścigane z urzędu zamiast lub obok oskarżyciela publicznego - nie zawiera przepisu przechodniego, nakazującego stosowanie po dniu jej wejścia w życie dawnych przepisów procesowych do spraw osądzonych przed tym dniem w pierwszej instancji.Takiego przepisu nie zawiera art. 20 tej ustawy głoszący, iż sądy istniejące w chwili wejścia w życie tej ustawy rozpoznawać mogą sprawy karne według dotychczasowych przepisów aż do czasu wejścia w życie rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości, przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. O zmianie prawa o ustroju sądów powszechnych i zorganizowania sądów na podstawie nowych przepisów, przepis ten bowiem reguluje stan rzeczy wytworzony późniejszym wejściem w życie ustawy o zmianie ustroju sądów powszechnych, a nie uchyla zasady, iż przepisy o zmianie kodeksu postępowania karnego obowiązują od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od 1.X.1950 r.Powołanie się na analogię przepisu art. 51 rozporz. wprowadzającego k.p.k. w roku 1928 i art. 21 ustawy o zmianie przepisów postępowania z dnia 27.IV.1949 r. jest niedopuszczalne.Przepisy procesowe działają w zasadzie wstecz (lex Vetro agit), o ile przepisy przechodnie inaczej nie stanowią, mają więc one zastosowanie do spraw wszczętych pod rządem dawnych przepisów prawa procesowego. Zasadniczo nie ma przeszkody do stosowania analogii w zakresie procesu karnego, jeżeli widoczna jest w ustawie luka albo niejasność, która wymaga uregulowania.Nie można jednak w drodze analogii rozciągać zastosowania przepisów procesowych na niekorzyść oskarżonego. Dlatego też nie można uwzględnić żądania pokrzywdzonej o dopuszczenie rewizji od wyroku uniewinniającego, nie zaskarżonego przez oskarżyciela publicznego.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.