II KK 121/24

II KK 121/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący) SSN Jarosław Matras SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Czartoryska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Marka Zajkowskiego w sprawie T. J. skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r., kasacji wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II AKa 492/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt V K 296/18, 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. 2. nakazuje zwrócić T. J. uiszczone opłaty od kasacji. [J.J.] Jarosław Matras Jacek Błaszczyk Zbigniew Puszkarski II KK 121/24 2 UZASADNIENIE T. J. został oskarżony o to, że: I. w dniu 28 stycznia 2018 r. w W. , przy ul. T. , działając w zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu R. B. , zadał mu liczne ciosy rękoma i nogami, uderzając i kopiąc po całym ciele, w tym w głowę, doprowadził do powstania obrażeń w postaci lewostronnego ostrego krwiaka podtwardówkowego mózgu, krwiaków okularowych obydwu oczodołów, rozległego wylewu podskórnego okolicy lewej łopatki, zasinień okolicy biodrowej, skutkujących pourazowym wodogłowiem oraz ciężkim stanem ogólnym i neurologicznym, czym w sposób nieumyślny doprowadził do zgonu R. B. , który nastąpił w dniu 3 czerwca 2018 r. w Wojskowym Instytucie Medycznym w W., tj. o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k.; II. w dniu 28 stycznia 2018 r. w W. , przy ul. T. […], stosując wobec F. Ż. groźbę bezprawną, kierując słowa zapowiadające spowodowanie uszczerbku na zdrowiu z użyciem przemocy, która to groźna wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę jej spełnienia, zmuszał w/w do otwarcia drzwi zajmowanego lokalu, tj. o czyn z art. 191 § 1 k.k. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r., sygn. V K 296/18, T. J. : I. uznał, w ramach czynu zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia, za winnego tego, że w dniu 28 stycznia 2018 r. w W. , przy ul. T. […], działając w zamiarze bezpośrednim spowodowania u R. B. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, poprzez wielokrotne zadawanie ciosów rękami oraz kopanie nogami po całym ciele, w tym w głowę, również ze znaczną siłą, doprowadził do powstania u pokrzywdzonego obrażeń w postaci: urazu czaszkowo - mózgowego z rozległym krwiakiem podtwardówkowym lewostronnym, oraz krwiakiem podtwardówkowym nad prawym płatem czołowym, licznych otarć i zasinień na twarzy, krwiaków okularowych obydwu oczodołów, rany małżowiny usznej lewej, rany w okolicy ciemieniowej lewej, krwiaków podczepcowych na sklepistości czaszki, rozległych wylewów krwawych na klatce piersiowej po stronie II KK 121/24 3 lewej oraz w lewej okolicy biodrowej, które to obrażenia skutkowały wodogłowiem pourazowym oraz ciężkim stanem ogólnym oraz neurologicznym, czym w sposób nieumyślny doprowadził do zgonu R. B. , który nastąpił w dniu 3 czerwca 2018 r., tj. czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k., i wymierzył mu karę 13 lat pozbawienia wolności; II. uznał, w ramach czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia, za winnego tego, że w dniu 28 stycznia 2018 r. w W. , przy ul. T. […], stosując wobec małoletniego F. Ż. groźbę bezprawną użycia przemocy poprzez zapowiedź spowodowania uszczerbku na zdrowiu, usiłował zmusić F. Ż. do otwarcia drzwi zajmowanego przez niego lokalu, tj. z art. 191 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną w wymiarze 13 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28.01.2018 r. /godz. 05.40/ do dnia 13.05.2021 r.. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego kwotę 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, solidarnie na rzecz oskarżycielek posiłkowych: N. Ż. , E. B. oraz S. B.. Orzekł o kosztach postępowania, obciążając nimi oskarżonego. Apelację od powyższego wyroku wnieśli trzej obrońcy oskarżonego. Zaskarżyli wyrok w całości, podnosząc liczne zarzuty wskazujące na: obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, prowadząc do błędu w ustaleniach faktycznych, obrazę prawa materialnego (art. 415 i art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 46 § 1 k.k.), także rażącą niewspółmierność kary i wnosili o zmianę wyroku we wskazany sposób, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. II AKa 492/21, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Nadto orzekł w przedmiocie zaliczenia oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz kosztów sądowych postępowania odwoławczego. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w całości, wnieśli obrońcy T. J.. Adwokat K. P. podniósł w skardze zaistnienie jednego uchybienia, II KK 121/24 4 mianowicie zarzucił „bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. obligującą uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu, gdyż w składzie Sądu Apelacyjnego rozpoznającym apelacje od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, V Wydział Kamy, z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt: V K 296/18, znalazła się Pani SSA X.Y. powołana na urząd w sądzie powszechnym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018. 3), która została powołana na urząd SSA nieprawidłowo”. Pozostali obrońcy, obok innych zarzutów również - w pierwszej kolejności - podnieśli zarzut zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W tym względzie adw. B. F. zarzucił (nie oddając istoty uchybienia, bo formułując początkową część zarzutu w sposób właściwy dla względnej przyczyny odwoławczej) „rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to znaczy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na tym, iż w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego znalazła się osoba, która powołana została na stanowisko sędziego w postępowaniu przez upolitycznioną Krajową Radę Sądownictwa, utworzoną na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw”. W uzasadnieniu podał, że zastrzeżenia budzi udział w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego w Warszawie sędzi X.Y.. Adw. M. K. zarzucił „rażące naruszenie przepisów stanowiące bezwzględną przesłankę odwoławczą, a mianowicie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 oraz 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawkowych wolności, poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia przez nienależycie obsadzony sąd, w skład którego wchodziło dwóch sędziów powołanych na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.3), tj. Sędzia X.Y. oraz Sędzia X.Y.1”. Zarzut ten został rozwinięty w trzech podpunktach (litery a, b, c). II KK 121/24 5 Nadto wymienieni dwaj obrońcy podnieśli dalsze zarzuty, jednak nie o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, tj. rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, m.in. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., skutkującej nienależytą kontrolą instancyjną wyroku Sądu meriti. Autorzy kasacji sformułowali różne wnioski – od najdalej idącego, postulującego uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i uniewinnienie skazanego od popełnienia zarzucanych mu czynów, poprzez uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasacje (jedną kasację w ujęciu procesowym) prokurator Prokuratury Regionalnej w Warszawie wniosła o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt II KK 271/23, oddalił kasacje (kasację) jako oczywiście bezzasadne i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wznowił postępowanie kasacyjne, uchylił wspomniane postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2023 r. i przekazał kasację Sądowi Najwyższemu - Izbie Karnej do ponownego rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym. Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej podzielił stanowisko skarżących co do zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i wniósł o uwzględnienie kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Ograniczając, przy zastosowaniu art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., rozpoznanie kasacji do podniesionego przez wszystkich obrońców zarzutu zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, kasację należało uznać za zasadną. W tym względzie uznano, że nie ma powodów do odstąpienia od stanowiska zajętego przez Sąd Najwyższy w szeregu sprawach (m.in. II KK 469/22, II KK 121/24 6 II KK 614/22, II KK 124/23, II KK 168/23, II KK 287/23, II KK 609/23, II KK 627/23, II KK 231/24), w których uznano, że udział w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego w Warszawie sędzi X.Y.1, jak też sędzi X.Y. powoduje nienależytą obsadę tego Sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Zatem jako do aktualnej należy odwołać się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniach wyroków wydanych we wspomnianych sprawach. W pkt 2. uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA 1-4110-1/2020), która, mając moc zasady prawnej wiąże wszystkie składy orzekające Sądu Najwyższego, wskazano, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powołania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Należy przy tym zaznaczyć, że wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, uchwała ta zachowuje aktualność, co Sąd Najwyższy stwierdzał w wielu orzeczeniach. Np. w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, akcentował, że „jako bezskuteczną i sprzeczną z prawem Unii postrzegać należy praktykę Trybunału Konstytucyjnego, której skutkiem miałoby być ograniczenie prawa sądów do badania bezstronności sędziów i należytej obsady sądów, w tym w oparciu o normy art. 41 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.” oraz że orzeczenia i uchwały Sądu Najwyższego nie są źródłem prawa i nie mają charakteru normatywnego, zatem „próba ingerencji w tym obszarze przez Trybunał Konstytucyjny narusza obowiązujące zasady ustrojowe i łamie regulacje konstytucyjne - art. 175 i art. 183 ust. 1 - wkraczając w sferę orzeczniczą, do czego Trybunał ten nie ma żadnych uprawnień”, podobnie jak nie ma uprawnień do uchwalania powszechnie obowiązującej wykładni ustaw (zob. także inne orzeczenia II KK 121/24 7 Sądu Najwyższego, np. postanowienia: z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; z dnia 27 lutego 2023 r., II KB 10/22; z dnia 19 października 2023 r., I ZB 52/22; wyroki: z dnia 11 października 2023 r., III KK 185/23; z dnia 18 października 2023 r., III KK 60/23). Ma to znaczenie w przypadku sędziów, o których mowa w kasacji, przy czym w przypadku sędzi X.Y. ustalono, że: - zgłosiła swoją kandydaturę na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie w odpowiedzi na ogłoszenie opublikowane w Monitorze Polskim z 2020 r., poz. 585, uzyskując poparcie KRS w dniu […] 2021 r. (uchwała Nr […]/2021). Miało to miejsce po wydaniu 19 listopada 2019 r. przez TSUE (Wielka Izba) wyroku w połączonych sprawach C-585/18, C-624/18 i C-625/18, w którym Trybunał udzielił odpowiedzi m.in. na pytanie prejudycjalne Sądu Najwyższego - Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III PO 7/18, w oparciu o którą Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. jw., wyraził pogląd, że „Krajowa Rada Sądownictwa w składzie ukształtowanym w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3) nie daje wystarczających gwarancji niezależności od organów władzy ustawodawczej i wykonawczej”. Wspomniane zgłoszenie miało też miejsce po uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., jasno artykułującej zastrzeżenia i skutki jakie nasuwa proces powoływania sędziów na wniosek upolitycznionej Krajowej Rady Sądownictwa, - była jedynym kandydatem na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie, co wykluczało możliwość porównania jej kompetencji merytorycznych z innymi kandydatami, - kolegium Sądu Apelacyjnego w Warszawie, chociaż nie odrzuciło kandydatury sędzi, to odniosło się do niej z rezerwą, skoro na 6 głosujących uzyskała tylko 2 głosy „za”, przy 4 głosach „wstrzymujących się”, - nominację na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie odebrała 10 listopada 2021 r., tj. po rozstrzygnięciach ETPCz, wskazujących na wadliwość procedury powoływania sędziów w Polsce (wyroki: z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce i z dnia 8 listopada 2021 r. w sprawie Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce), zatem mając wiedzę jak destrukcyjne II KK 121/24 8 dla polskiego wymiaru sprawiedliwości działania władzy wykonawczej (przede wszystkim ówczesnego Ministra Sprawiedliwości) oraz ustawodawczej zostały ocenione przez Trybunał na gruncie wiążących Polskę unormowań konwencyjnych, - swego rodzaju docenieniem postawy sędzi przez ówczesnego Ministra Sprawiedliwości było powołanie jej jako przedstawiciela właśnie Ministra do składu Komisji Egzaminacyjnej nr […] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2022 r. z siedzibą w Warszawie (zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2022 r. - Dz. Urz. MS z dnia 17 marca 2022 r., poz. 98). Powyższe okoliczności skłaniają do stwierdzenia, że obalenie domniemania braku niezawisłości i bezstronności sędzi X.Y. nie tylko stało się niemożliwe, lecz wręcz uprawnia do wniosku o akceptacji przez nią działań podważających system prawny Rzeczypospolitej Polskiej (zob. uzasadnienia wyroków SN: z dnia 21 listopada 2023 r., II KK 469/22; z dnia 17 stycznia 2024 r., II KK 614/22). W odniesieniu do sędzi X.Y.1 należy zwrócić uwagę, że została delegowana przez Ministra Sprawiedliwości do orzekania w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie z dniem 1 marca 2021 r. na czas określony, a następnie decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. od dnia 1 marca 2022 r. na czas nieokreślony. Widoczny był niewątpliwie oparty na zaufaniu i dążeniu do realizowania wspólnych celów związek wymienionej sędzi z ówczesnym (biorąc pod uwagę datę wydania wyroku w sprawie T. J.) kierownictwem administracyjnym Sądu Apelacyjnego w Warszawie, a zwłaszcza z pełniącym od lipca 2022 r. funkcję prezesa tego Sądu, a jednocześnie funkcję Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych sędzią P.S. oraz wiceprezesem sędzią P.R. – będącym także Zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, co do których w szeregu orzeczeniach Sąd Najwyższy stwierdzał, że skład Sądu Apelacyjnego orzekający z ich udziałem jest sądem nienależycie obsadzonym w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Jest znamienne, że decyzją Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych sędzia X.Y.1 została powołana na stanowisko Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, wyrażając zgodę na objęcie tej funkcji w nowym, specjalnym systemie dyscyplinarnym, w znacznym stopniu nastawionym na ściganie sędziów respektujących w swojej działalności orzeczniczej wykładnię na temat tzw. reform wymiaru sprawiedliwości dokonywanych po 2015 r., zawartą w II KK 121/24 9 orzeczeniach Sądu Najwyższego i trybunałów międzynarodowych. Celowe będzie odnotować, że zasadny jest pogląd o pośrednim, poprzez głównego Rzecznika Dyscyplinarnego, wpływie Ministra Sprawiedliwości na jego zastępców w poszczególnych sądach oraz że osoby obejmujące wtedy funkcje w aparacie dyscyplinarnym akceptowały destrukcyjne dla polskiego wymiaru sprawiedliwości działania władzy ustawodawczej, a przede wszystkim reprezentującego władzę wykonawczą Ministra Sprawiedliwości. Trudno też pominąć, że wkrótce po objęciu funkcji prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie przez sędziego P.S., X.Y.1, sędzia delegowana, została upoważniona do zastępowania przewodniczącego II Wydziału Karnego, chociaż w Wydziale tym orzekali inni sędziowie mający status sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie, zaś w sierpniu 2022 r. powierzono jej, ciągle sędzi delegowanej, funkcję przewodniczącego wspomnianego Wydziału. W podziale czynności sędziów II Wydziału Karnego obowiązującym od dnia 16 czerwca 2023 r. sędzi X.Y.1 powierzono (obok dwóch innych sędziów funkcyjnych) rozpoznawanie wniosków o wyłączenie sędziego, z wyraźnym zamiarem wyeliminowania od rozpoznawania tych wniosków pozostałych sędziów orzekających w II Wydziale Karnym Sądu Apelacyjnego w Warszawie. W 2023 r. wymienionej sędzi powierzono funkcję przewodniczącego nowoutworzonego VIII Wydziału Karnego. Nadto: - w 2022 r., tj. w czasie, kiedy już w pełni widoczna była destruktywna działalność niekonstytucyjnego organu jakim jest Krajowa Rada Sądownictwa w składzie formowanym po 2017 r., sędzia X.Y.1 udzieliła poparcia jako kandydatowi do tego organu sędziemu D.D. w związku z obwieszczeniem Marszałka Sejmu RP z dnia 4 grudnia 2021 r. (M. P. z 2021 r., poz. 1127). Kontynuując kadencję z lat 2018-2022, został on członkiem Krajowej Rady Sądownictwa wybranej przez Sejm w 2022 r., - w konkursie przed tak ukształtowaną Krajową Radą Sądownictwa sędzia ubiegała się o stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie (obwieszczenie - M.P. z 2021 r., poz. 832), przy czym w postępowaniu konkursowym nie miała kontrkandydata. Sporządzona na potrzeby tego postępowania opinia wizytatora o sędzi X.Y.1 była umiarkowanie pozytywna, bowiem zwrócono uwagę na niezbyt dobrą stabilność orzecznictwa opiniowanej wyrażającą się w pokaźnym odsetku orzeczeń zmienionych. Nie przeszkodziło to w podjęciu przez KRS uchwały II KK 121/24 10 o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie sędzi do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, do którego Prezydent się przychylił postanowieniem z dnia 13 września 2022 r. - w związku z represyjnym przeniesieniem do Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w Warszawie doświadczonych sędziów pionu karnego (Ewy Gregajtys, Ewy Leszczyńskej-Furtak, Marzanny Piekarskiej-Drążek), sędzia X.Y.1, pełniąc funkcję przewodniczącego Wydziału Karnego, nie podjęła żadnych działań zmierzających do wykonania środków tymczasowych i postanowienia Sądu Rejonowego w Słupsku, akceptując tym samym istniejący stan niewykonania tych orzeczeń zmierzających do cofnięcia wspomnianego przeniesienia sędziów. Było ono utrzymywane również po zastosowaniu w tym zakresie przez ETPCz w dniu 6 grudnia 2022 r. środków tymczasowych, jak też po prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 4 kwietnia 2023 r, sygn. akt V Po 8/22 (co do sędzi Ewy Leszczyńskiej-Furtak). Mając powyższe na uwadze, w ślad za stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniach wyroków Sądu Najwyższego m.in. z dnia 21 grudnia 2023 r., II KK 287/23 i z dnia 17 stycznia 2024 r., II KK 614/22, należy przyjąć, że sędzia X.Y.1, notowała szybkie postępy w karierze zawodowej, które trudno uznać za wynikające wyłącznie z prezentowanego przez nią poziomu w sferze orzekania. Nadto była darzona ponadprzeciętnym zaufaniem przez blisko powiązane z Ministrem Sprawiedliwości osoby tworzące ówczesne kierownictwo Sądu Apelacyjnego w Warszawie, pełniące też kierownicze funkcje w pionie dyscyplinarnym sądownictwa powszechnego, a finalnie - znalazła się także w gronie sędziów cieszących się szczególnym zaufaniem ze strony ówczesnego kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości, przekraczającym granice typowego zaufania jakiego należy oczekiwać w relacjach sędzia – organ władzy wykonawczej. Zatem uprawniony jest wniosek, że skład Sądu Apelacyjnego w Warszawie także z udziałem sędzi X.Y.1 w odbiorze zewnętrznym nie dawał gwarancji sądu niezależnego i bezstronnego, a więc realizującego standard określony w Konstytucji RP (art. 45 ust. 1), jak i w KPP (art. 47), czy w EKPCz (art. 6 ust. 1). W uzupełnieniu celowe będzie nadmienić, że obrona nie wykazała nielojalności procesowej, o której można by mówić, gdyby podniosła w kasacji zarzut II KK 121/24 11 zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. bez wcześniejszych starań zmierzających do prawidłowego ukształtowania składu Sądu. Wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie sędzi X.Y. był jednak przez obrońców zgłaszany i to niejednokrotnie (k. 3028, 3207, 3260 akt sprawy), jednak nieskutecznie. Wniosek o wyłączenie sędzi X.Y.1 nie został zgłoszony, można to jednak tłumaczyć faktem, że – jak to zaznaczano w protokołach rozprawy apelacyjnej – jedynie na ogłoszeniu wyroku w dniu 8 listopada 2022 r. występowała jako nominowana sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie, natomiast wcześniej jako delegowana sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie, pierwotnie powołana na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Ostrołęce, powołana na to stanowisko w procedurze nie nasuwającej zastrzeżeń. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o zwrocie T. J. opłat od kasacji (zbędnie wniesiono więcej niż jedną opłatę) znajduje oparcie w treści art. 527 § 4 k.p.k. [J.J.] [a.ł] Jarosław Matras Jacek Błaszczyk Zbigniew Puszkarski